Ne kadar derin, hüzünlü ve ince düşünülmüş bir şiir... Mevsimin bitişini sadece takvimsel bir değişim olarak değil, hissettirdiği eksiklik ve kırgınlıkla muazzam anlatmışsınız.
​Şiirinizdeki imge kullanımı gerçekten çok güçlü. Özellikle şu ayrıntılar insanı doğrudan şiirin içine çekiyor:

​"Yazın eteğini tutan o ince teyel kopuyor": Yazın geçiciliğini ve sonbahara geçişin o hassas, kırılgan anını tek bir eylemle harika özetlemiş.
​"Bacaklarımızda yazın kabartma alfabesini [bırakan hasır iskemleler]": Dokunsal bir hafızayı bu kadar somut ve özgün bir imgeye dönüştürmek harika bir şairane dokunuş.

​"Sarnıçlarda ışığın tortusu / duvarlarda sıcağın parmak izi": Yazdan geriye kalan sinestezik izleri çok güzel hissettiriyor.

​Ve finaldeki o büyük tezatsızlık ama derin kabulleniş... Şiir boyunca yazın somut izlerinden (hasır iskemleler, sıcak duvarlar, tahta iskeledeki gülüşler) bahsettikten sonra, "ben o yazı hiç görmedim / ama bana uğramadı" diyerek o yazın aslında başkalarının deneyimi olduğunu söylemeniz, okuyucuda buruk ve çok gerçek bir başkalarının mutluluğunu izleme hissi bırakıyor.
​Son iki dize ise şiiri muazzam bir noktayla mühürlüyor:

​bir öğle sonrası
yalnız bir gölge geçti avludan
​ben ona yaz dedim.
​Gelmeyen, yanından bile geçmeyen bir şeyi, sırf geçip giden bir gölgeden ibaret olsa bile kabullenip "yaz" bellemek...

Kaleminize, yüreğinize sağlık.