"Biz seninle ayrılığı bile beceremedik,
yüzümüze gözümüze bulaştırdık."diyor şairimiz.

Şairimiz tutmuş, o kocaman, ağdalı edebiyat laflarını bir kenara bırakmış, geçmişi unutma çabamızı mutfaktaki bulaşık tezgâhının tam ortasına fırlatıvermiş.
Hani hep deriz ya "geçmişe bir sünger çekelim" diye.
İşte şiirin bütün olayı bu lafı ciddiye alıp maskarasını çıkarmak.

Mutfakta bulaşık yıkanıyor.
Dışarıda yaz var ama insanın içi deterjan kokulu kelebeklerin uçuştuğu tuhaf bir bahar. Gözler yanıyor..güya sabun kaçtı da ondan ağlıyor.
Erkek aklı işte, özledim diyemiyor da
löpük gözümü yaktı aya getiriyor lafı.

Sonra pat diye o efsane soru;
"Ne ara böyle ıslandık ve sıkıldık"
İlişkiyi resmen bir bulaşık süngerine benzetmiş şsirim.Hani sünger suyu çeker çeker, ağırlaşır, sonra suyunu sıkıp bir kenara atarsınızya,
biz de diyor, geçmişin üstünü kapata kapata, birbirimize sünger çeke çeke en sonunda o süngerin içinde hapsolduk.
"Sen süngerin o sert, yeşil, can yakan tarafı oldun; ben de o çabuk yıpranan, sarı, pısırık tarafı...'"

Devamında işi iyice absürde vuruyor.
"Damlarda kediler kuantum tartışıyor, kitaplar insan okuyor, süngerler şiir yazıyor" derken aslında şunu demek istiyor: "Ayrılığımızdan sonra dünyam öyle bir tersine döndü, kafam öyle bir yandı ki, mutfaktaki eşyalar bile benden daha mantıklı konuşuyor artık.

En tatlı, en iç sızlatan yeri de sonu...
"Bulaşık makinesi kullanırsan darılırım" diyor. Neden biliyor musun?
O istiyor ki, karşı taraf eline o süngeri her aldığında onları hatırlasın. O süngeri var gücüyle sıksın, içlerinde biriken bütün o acı tatlı anılar elinden dökülsün. Sonra da avucundaki köpüğe bakıp, bir çocuk gibi "püfff" diye üflesin, her şey uçup gitsin.



Ağır bir hüzün var aslında arkada,
ama şairim bunu bize deterjan kokulu bir gülücükle anlatmayı başarmış.

:)
Tebessümle karışık,
Tebriklerimi bırakıyorum.

Selam olsun