Cepte Kalan Son Soru

Ekmek aynı ekmek, tezgah aynı tezgah,
Aylardan yine darlık, yıllardan yine ah...
Poşetler yarım kalır, pazarın harcında,
Hesaplar boyun büker, ayın son burcunda.

Ne neşeyle çıkılır artık sokaklara,
Gözümüz takılı kalır etiket sarılarına.
Cebimizden çok, gönlümüz yorulur bizim;
Aşımız kaynar da eksilmez bir sızım.

Evdeki hesap uymaz pazarın diline,
Düşer günün yükü al alın terine.
“Umut” deriz, sarılırız yarının düşüne,
Sığdırırız hayatı bir lokma ekmeğin peşine.

Mutfakta tencereler dertle dolup taşar,
Bunca yokuşta insan nasıl olur da yaşar?
Faturalar birikir, kapıyı çalar telaş,
Sofrada azalır ne yazık ki katık ile aş.

Bir zamanlar hayaldi, şimdi sadece geçim,
Günden güne ağırlaşır içimizdeki seçim.
Çocukların gözünde bir buruk tebessüm,
Konuşmaz sessizlikler, kalmaz tek bir sözüm.

Yine de sabah olur, gün doğar pencerene,
Bir çay demlenir belki sığınarak sabrına.
Kırık dökük düşlerle direniriz hayata,
Tüm bu ağır yükleri emanet edip yarına.

(cangülüm)
Nebahat Kılakay
11 Ağustos 2026
Saat. 22:42