SENDE TAMAMLANMAK
​Gecenin koynundan çıkıp geldin.
Tenha kıyılarımda, fırtınalar kopardın,
En derin duygularıma yenik düştüm.
Tükendi ruhum har alevlerinde ruhunun.

​Sustu karanlık, vakit seni gösterdi,
Mühürlendi dudaklarım, adın tek yemin.
Gözlerinin kıyısında bir fırtına koptu da,
Ben yine en çok senin sessizliğine sığındım.

​Artık ne bir savunmam var sana karşı,
Ne de kaçacak bir gölgem kaldı geride.
Kabullendim; bu yangın benim evimmiş meğer,
Düştüm avuçlarına, bıraktım kendimi akışına kaderin.

​Savaştım sanmıştım oysa kendi gölgemle,
Oysa her yol sana çıkmak için eğilmiş.
Rüzgârına bıraktım kırık kanatlarımı,
Kaybolmak, sende bulunmak kadar güzelmiş.

​Şimdi gece suskun, zaman bizden ibaret,
Ne bir pişmanlık kaldı içimde, ne bir korku.
Açtım kollarımı senin olan her şeye,
Bu teslimiyet, ruhumun en derin uykusu...

​Döküldü son direnç de avuçlarımdan,
Ne bir soru kaldı geriye, ne bir ah.
Ben sende tamamlandım, sen oldum artık;
Sessizce erisin varsın geceye sabah...

​Tarih: 1 Eylül 2026
Saat: 00:18
​Mahlas: (cangülüm)
Yazar: Nebahat KILAKAY