“İşte buldum, dedi, buldum!..” Diyojen,
görmemi istercesine, elindeki feneri sallayarak…
“Bak, bak!..” demesiyle ölecek gibiydim…
Feneri salladığı yöne bakarak;
”hani, hani… nerede…!...” diyorum, heyecanla
O, havaya, çevreye, çiçek çimene bakarak,
eliyle de bir yay çizerek:
” İşte bak, buharlaşmış, yağmur olup yağıyor,
çiçek olmuş her yanı bürümüş, burcu burcu kokuyor,
kuş olmuş cıvıl cıvıl…!”

Ben şaşmış, alık alık koca bilgeye soran gözlerle bakarken;
“Bak dedi, bak; şu da onun bekaret kuşağı…”
oluşan gökkuşağını göstererek;
“Yürü gök kuşağı çemberin altından geç… muradın olsun…!”
Eline sarılarak;” ama nasıl olur… iki de çocuğu varmış ya!.”
“Olsun dedi, olsun, sen onu hala öyle görüyorsun ya!..
Sen nasıl görüyorsan, o, senin için öyledir!..
Hayalindeki hali, kendinden daha güzeldir,
leylanın ta kendisidir.!.”
Öğretisinde bulundu, koca bilge, halden bilen,
ruhu okuyan feylosof Diogenes, diyojenim!..
Haziran 2OOO/Elmadağ ilçesi
Adliye odam