2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
78
Okunma
NESLİHAN’IM
Pembe pabuç giymiş, dantel düşmüş tenine,
Melekler imrenir o masum gülüşüne.
Bir bakışın yeter can olmaya canıma,
Neslihan’ım nur olup doğdu kucağıma.
Dantelli elbisen gönlüme bahar oldu,
Pembe pabuçların kalbime nakış oldu.
Melek yüzlüm, anandan almışsın bu nuru,
Sen gülünce nurla dolar dedenin ömrü.
Ben bir dervişim derdim, aşkı sende buldum,
Bu dünya malı yalan, ben sende duruldum.
Adın Neslihan, bir adın canımın cananı,
Deden kurban sana, sen gönlümün sultanı.
Orhan Soycan (mos)
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz