Ne ölümün hüznü kaldı yüzümüzde,
Ne hayatın neşesi gözümüzde...
Bir "Nasılsın?"ın ezberine sığındık,
Bir "İyiyim." yalanına alıştık.

İnsan büyüdü sandık, binalar büyümüş;
Yollar uzamış, gönüller kısalmış.
Herkes birbirine yetişme telaşında,
Kimse kendine varamamış.

Siyaset konuşmuş, vicdan susmuş;
Pazarlar dolmuş, sofralar eksilmiş.
Yazın sıcağı değil kavuran içimizi;
Merhametin gölgesi çekilmiş.

Bir çocuğun gülüşü hâlâ umutsa,
Bir annenin duası hâlâ gökyüzündeyse,
Hiçbir karanlık sonsuza dek sürmez;
Yeter ki insan, insanı terk etmesin.

Aynaya bakınca yüzünü görürsün,
Vicdanına bakınca kendini...
Ömrün sonunda sana sorulacak olan;
"Ne kazandın?" değil, "Kimi incittin?" olacak.

O gün ne makam konuşacak,
Ne servet, ne alkış, ne kalabalık...
Ardında bırakacağın tek miras;
İnsanlığın kadar hatırlanacak.

---- Orhan Soycan (mos)