taşlar da konuşur,
kendi dillerince ve kendi zamanlarınca.
biz yeter ki dinlemesini bilelim.


yeter ki biz
kalbimizi onların frekansına ayarlayabilelim.

her bir zerresinde Yaratıcı’nın kudret mührünü taşıyarak en görkemli ilahi korodan daha gür bir sesle..

taşlar da konuşur.



yapma etme,
taşın dille, duyguyla ne işi olur?
soğuk, sert, dilsiz bir madde işte..diyenler olacak elbet.

Yaratıcı ona nerede dur dediyse orada dururlar
ne bir milim sağa kayar, ne de "ben neden bir çiçek olmadım" diye feryat ederler.

şair de işte o taşlara bakar,
onların bu kabullenişindeki ilahi zikri duyar. dokunursunuz taşa,
evet soğuktur ama içindeki o ilk yaratılış harareti hâlâ oradadır.


şair taşları avuçlarına aldı
ve dedi ki;
"söyle bakalım.
kaç asırdır bu sessizlik?
kaç fırtına geçti üstünden de bir kez olsun
'canım yandı' demedin?"

taşlar;
"sizin kelimeleriniz var şair,
çünkü korkuyorsunuz. unutmaktan, unutulmaktan, yok olmaktan korktuğunuz için bağırıyorsunuz. ben ise duruyorum. bizi buraya koyan İrade bana 'dur' dedi. benim sükûtum bir çaresizlik değil, O'nun azametine duyduğum hürmettir. ben konuşursam dağlar yerinden oynar..
o yüzden susup Rabbin kaderini seyrediyorum."

bu sözler üzerine şair ğildi,
taşı incitmekten korkar gibi yavaşça aldığı yere, toprağın koynuna geri bıraktı.


"bağışla," dedi şair, taşın üzerine son bir kez dokunurken.
"ben seni dinlemeye gelmiştim.
oysa sen bana nasıl durulacağını öğrettin."


kutluyor,
esenlikler diliyorum
o hürmetle bakan şaire.