Oysa ben çocukken de
Oynadığım oyunları
Öyle ciddiye alırdım ki

Elimde bir pencere
Bir çerçeve
Ve ben onun yüzünü
Oyle güzel
Görüyorum ki

İlk gördüğüm an ki
Gibi
Siyah beyaz bir resim
Alnında hafif perçemi
Hafif çatık kaşları
Yüzü yarı gölgeli
Bir kolu uzanmış ve
Tebessüm eden
Gözleri


…..

Vakitlerden bir vakit
Bir istasyonda
O her gün bindiği
Git gel vagonda
Yol alırken

Arada
Karşılaşırcasına
Ama
Hayal meyal
Anımsadığı

Ve her gün aynı
Yere oturduğunu
Bildiği
O koltuğa sessizce

Bir kağıda
İsmini, adresini
Yazıp bırakmıştı
Bir mektupla

Ve belki
Uzunca bir aradan sonra
Bir bakmış ki
Kutusunda, zarfla
Bir pullu kağıt

İcinde
Hatırın için diyerek
Başlanan bir satırla

Oysa hayalin yeter
Der gibiydi belki
Anlamı

..,

Öyle şaşırmış ki başta
Öyle afallamış
Kendine kendine
“Ondan mı gelmiş kızım
Evet o burda”

Demişti heyecanla
Evirmiş çevirmişti
Zarfı
Koklamış
Puluna bakmış
Kenarını yırtmaya
Kıyamamış

Bir açıcı ile
Yavaşça kesmeden
Önce
Adresine
El yazısına bakmış

Sonra içindekileri
Nice heyecanla
Okumuş okumuş
Bağrına basmış


Acaba demiş sonra
Bir vesvese kuşku ile
Bunları yazan
Başka biriyse

Sonra gerçek mi
Diye araştırmaya başlamış
Evet
Öyle bir adres var, evet
Orda biri de oturuyor

Hatta zilde adı yazılı
Ve de
Kapıda fotoğrafı

Oysa onu ilk gördüğü
Sandığı
Zamanı hatırlamış
Sonra bakmış uzunca
Resim baya renkli ama
Belki daha yeni tarihli
Ama biraz az çözünürlüklü

Başında bir güneş gözlüğü
Siyah yakalı bir gömlekle belki
Az görünen fuşya bir süveteri


Ama gözler kaşlar dudakları
Ayni o ilk anımsadığı
Yüz hatları aynı
Öyle kısık
Derin bakışları
Kısa düz saçları
Tek bir farkı bıyıkları

Evet O demiş
Emindim işte
O

Ve heyecanla
Zile basmış
Basmış
Basmış

Peki
Açan mı

.....