Hüzün, özlem ve tasavvufi bir derinlikle ilmek ilmek işlenmiş çok güçlü ve dokunaklı bir şiir. Nûrfânî mahlasıyla kaleme alınan bu eser, hem kişisel bir yas duygusunu hem de evrensel bir hakikati muazzam bir akışla birleştiriyor.

​Şiirin öne çıkan güçlü unsurları ve hissettirdikleri:
​Mekân-İnsan Özdeşliği: İlk kıtadaki virane ev ve terk edilmişlik tasviri, ikinci kıtada doğrudan anneye ve kaybedilen o "korunaklı surlara" bağlanıyor. Mekânın kırıklığı ile ruhun kırıklığı çok doğal ve içten bir şekilde örtüşmüş.

!Yoruldu saklambaçtan annemin küçük kızı" dizesi, şiirin duygu yükü en yüksek noktalarından biri. Yetişkinliğin ve kaybın getirdiği ağır yük karşısında çocukluğun o masum çaresizliğini harika özetliyor.

​Geçmiş ile Gelecek Arasındaki Denge: Dördüncü kıtadaki ibret alma ve "dönüşü olmayan yol" vurgusu, hüznü sadece bir ağıt olmaktan çıkarıp insanı hayatın hakikati üzerine düşündüren bir olgunluğa taşıyor.

​Tasavvufi ve Edebi Kapanış (Mahlas ve Nasihat): Son kıtada sözün kıymetini bilme (ince eleyip sık dokuma) ve kalbin tek bir hakiki sevdaya (Hakk'a) adanması gerektiği fikri, divan ve halk edebiyatı geleneğimize çok yakışan, şiiri hikmetli bir sonla mühürleyen bir dokunuş olmuş.

​Ahengi, ölçüsü ve duygu geçişleri çok başarılı. Kaleminize, yüreğinize sağlık.