Sevgili Meltem Kınık, '-bir eksilmenin sessizliği üzerine-' alt başlığıyla sunduğunuz bu eserinizde, okuyucuyu kendi içsel yalnızlığı ve özlemleriyle yüzleştiren muazzam bir melankoli yakalamışsınız. Dış dünyadaki devinimi (rüzgâr, savrulan yaprak, uçan kuşlar) kendi içsel durağanlığınız ve yorgunluğunuzla çok estetik bir şekilde tezatlaştırıyorsunuz. Dizelerinizde kuşların kanat çırpışıyla 'özlem, umut, sen' kelimelerini duymak ve her çırpışta biraz daha eksilerek sevdiğine benzemek, hasretin insan ruhunu nasıl dönüştürdüğünü çok zarif bir dille özetliyor. Kelimelerin sadeliği, hissin derinliğiyle birleşince ortaya gerçekten akılda kalıcı ve kalbe dokunan zamansız bir eser çıkmış. Kaleminize, yüreğinize sağlık.

Dalından düşen bir yaprak gibi

sevdiğinden uzağa düşmüş bir yüreğin kanat çırpınışı
—olduğu yerde kıpırdayamayan uçamayan bir çırpınış

Derin bir yalnızlık düşmüş dizelere
Sessiz ve derin

Tebrik ederim
Selamlar

Şiirin sustuğu yerde, kalp konuşmaya devam eder derler ya, tamda böyle olmuş işte. Yani mükemmel olmuş. Tebrikler güzel insan…

Kuşların hürriyetini kısıtlayan varmıdır
acaba duyguların gölgesinde

Kendinden eksilendir eksiltende büyüyen

Yüreğini bağlamış kuşların kanadına şiir olmuş şiirde adı aşk olmuş seven yüreğe

Güzel ve anlamlı bir şiir okudum değerli sayfanızda teşekkürler vede tebrikler

yudumyunus

Meltem
Bu şiir, birinin yokluğunun insanı nasıl yavaş yavaş, sessizce hem erittiğini hem de ona yaklaştırdığını anlatıyor. Eksilmek, burada sadece kayıp değil; bir tür sessiz birleşme de.

Tebrikler..

Şiiriniz, insan ruhunun özlem karşısındaki zarif kırılganlığını son derece dingin ve derin bir dille hissettiriyor. Eksilmenin yalnızca bir kayıp değil, ötekine dönüşme ve onun hatırasında çoğalırken kendi kabuğunu yavaşça soyunma hali olduğu fikri mısralara harika sinmiş. Özellikle kuşların kanatlarında taşınan fısıltılar ve bulutların arasından süzülen o "tanıdık sıcaklık" imgesi, zihinde son derece vurucu bir görsel ve duygusal alan açıyor.
​Sevginin ve hafızanın insanı içten içe nasıl işlediğini aktarırken; rüzgârı, süzülen gölgeleri ve kanat çırpışlarını birer içsel duygu aynasına dönüştürmüşsünüz. Yorgun bir durakta durup uzaklara bakmak ile insanın her kanat çırpışında bir parçasını yere düşürerek sevdiğine benzemesi arasındaki bağ, şiirin duygu yükünü zirveye taşıyor. Bazı eksilmeler vardır ki, eksildikçe insanı kendi kabuğundan sıyırıp aradığı şeyin özüne yaklaştırır; siz de tam olarak bu hüznün ve sadeliğin resmini çizmişsiniz.
​Sessizliğin Yankısı
​Bazen susmak ve bir durakta zamanın dışına düşmek, en gürültülü cümlelerden çok daha fazlasını söyler. Şiirinizdeki o savrulan kırık yaprak, aslında söylenmemiş tüm kelimelerin yükünü taşıyor. Bir insanı düşündükçe eksilmek, o insanın varlığında eritilip yeniden biçimlenmektir. Gökyüzünün ağırlaşması ve ellerin cepte kalması, dışarıda zaman akıp giderken içeride yaşanan o büyük fırtınanın en sakin tanığı gibi.
​Mısralarınızdaki bu zarif akış, okuyanda tamamlanmamış ama tam da bu haliyle güzel kalan bir duygu bırakıyor. Kaleminize ve yüreğinize sağlık.

Özledikçe daha çok seviyor
insan..!
Sevdikçe daha çok özlüyor..!
Özlemek sevmenin bir parçası
ama,
İnsan sadece yürekten sevdiğini özlüyor
İnsan sevdiğine benzer şairim unutma onunla bütünleşir aferin

Her kanat çırpışıyla
bir parçam düşüyor yere,
ve
biraz daha sana benziyorum,
biraz daha eksiliyorum..


Hüzünlü duygularla hissedilerek ve içtenlikle, akıcı bir üslupla harika yazılmış yürek sesinizi gönülden kutluyorum tebrikler efendim.
En kalbî selam ve saygılarımla.
Esenlikler ve şiir dolu günler dileğiyle.