Herkes yüzündeki o mağrur sessizliği okur da,
Kimse bilmez içindeki ince fırtınayı benim gibi.
Gözlerinde faili meçhul bir dünya taşırken böyle,
Söyle, hangi kelimenin arkasına saklarsın kalbini?

Dışarıda hayat akar kendi bildiği o derin telaşında,
Bir gölge gezinir mısraların en kırılgan yaşında.
Sen saklandığını sanırsın o buzdan kalelerin ardına,
Oysa itiraf edilmeyen her duygu sızar satır aralarına.

Adını koyamadığın o gizli uçurumlardan geçerken,
Her tebessümün ardında sessiz bir hüzün büyütürken,
Bir tek benim kalemim dokunur ruhunun bamteline,
Bir tek benim sesim yankı olur o kimsesiz gecelerine.

Söz bitsin, masallar yarıda kalsın istersin bazen,
Yorulursun anlaşılmamaktan, o kalabalık caddeden.
Ama kaçamazsın kalbini böylesine ezbere bilen gözden,
Vazgeçemezsin seni kelimesiz anlayan bu derin özden.

Şimdi dur ve dinle içindeki o vakur sükûneti,
Hangi şair inkâr edebilir ruhuna çarpan bu daveti?
Gölgeleri bırak da gel, mısralar gerçeği söyler nasılsa;
Söyle, daha ne kadar saklayabilirsin bendeki emanetini?


Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU
08.08.2026