Ağaç ne kadar uzasa göğe ermez,
Boş kafa laf söyler, yönünü bilmez.
Kendi ayını güneş sanan gafil,
Eğrilen sırtını hiçbir zaman görmez.
--------------------------------
Lafın boyu uzun, icraatın kısa,
Ruhun sıkışmış daracık bir kasa.
Dünyayı ben yarattım dersin amma,
Gölgen bile senden kaçar uğrasa.
---------------------------------
Ham meyve dalında tez vakit çürür,
Cahil olan kendini kafdağın da görür.
Söylediğin laf kendi boyunu aşarsa,
Ayağın takılır, çamurda sürünür.
------------------------------------
Cahil ile çıkma yola, başın ağrır,
Duymaz kulak, gözü kör, vicdanı sağır.
Boş lafla çalım satarsın etrafa,
Ama tartıya koysan gramın ağır.
------------------------------------
Yüksekten uçarsın kanadın yokken,
Laf yetiştirir sin karnın tok ken.
Aynaya bakıp bir utan san keşke,
Dost dediğin bile kaçar sen var iken.
------------------------------------
Saman altından yürütür sün suyu,
Hiç değişmez o karanlık huyu.
Milleti kandırdım sanırsın amma,
Kendine kazar sın en derin kuyuyu.
------------------------------------
Aklı pazara çıkarmışlar bir gün,
Yine kendi aklını beğenmiş sin o gün.
Ne bir iz bıraktın ne de bir eser,
Sadece çenen le yaşadın her gün...

Ufuk Güney