için için kavrulurken
dışarıya soğuk bir kül kalıntısı bırakmayı öğrendiğinde başlar asıl mahpusluğu insanın.

bedenin parmaklıkları yoktur belki ama
zihnin, o kendi eliyle kırdığı aynaların kıymıklarından ördüğü hapishane, dünyadaki hiçbir zindana benzemiyor demek ki.

kendi cehennemini yanında taşıyan bir insanı
hangi ateş yakabilir ki?


insan, yangının ortasında kalmaktan değil de
bir gün o ateşin kendisini yakmaya değer görmeyecek kadar soğuduğunu anlamaktan da kül olur.. diyor şiir.

insanın bazen kendisini kendi küllerine gömmesi gibi bir şey bu.

her kalbin içinde görünmeyen bir krematoryum vardır.
orada yarım kalmış tüm ihtimaller yakılır. söylenmeyen özürler geç kalınmış sarılışlar, bir daha dönmeyecek ikindiler...

hepsi aynı bacadan göğe yükseliyor.

acaba dünyanın en ağır maddesi kül müdür?
bir avuç kül bazen bir ömrün kaldırabileceğinden daha ağır gelir ya insana.
onun içinde yanmış nice mevsimler vardır ya,
o yüzden olabilir belki.


eyvallah,
en içten tebriklerimle.
selam olsun