HASTANE KOKUSU

Beyaz duvarlara çarptı sesim bu gece,
Adımı unuttum… acımı ezberledim!
Serumdan damla damla düşen sabır,
Yüreğime değil… ömrüme takıldı benim…

Koridorlar uzun… umutlar kısa burada,
Her kapı ardında yarım kalmış bir hayat!
Doktor gözlerinde alışılmış bir yorgunluk,
Benim gözlerimde… dinmeyen firkat…

Bir sedye geçer yanımdan suskun bir çığlık!
Üstü örtülü… ama acısı apaçık…
Ölüm burada fısıldar kulaklara,
Yaşamak… sadece bir ihtimal…

Bekleme salonunda kırık dualar dizilir,
Kimisi annesine… kimisi sevdiğine ağlar…
Benim içimde susturamadığım bir yangın,
Ne ilaç söndürür… ne zaman sarar!

Gece nöbetinde kaybolmuş bir adamım
Adım yok… soyadım yok… sadece yara…
Hastane değil… alın yazımın tokadı:
Ya dirilir insan… ya gömülür kendi içine!
Ve ben bu gece öğrendim
İnsan bazen yaşamaz… sadece can çekişir burada!

Suskun Şair Fazlı Acar