1
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
136
Okunma
Şiirin Hikâyesi
Bu şiir; büyük bir fırtınanın ardından ayakta kalmaya çalışan ama fırtınanın izini göğsünde taşıyan bir insanın sessiz, olgun ve yapaylıktan tamamen uzak iç günlüğüdür. Bağıran, öfke saçan bir acıyı değil; fırtınası dinmiş ama enkazı kalmış bir ruhun kabulleniş öyküsünü anlatır.
Geceye bir sessizlik çöker bazen,
Denize yakamoz vurur, ses vermezsin.
Odada anıların gölgesi gezer,
Ne kal diyebilirsin, ne git dersin.
Bir zamanlar düş kurduğun yerde,
Şimdi kırık bir cam misali göğsün.
Kırık bir kalbin içinden seslenirim sana,
Duymak istemezsin, belki de göremezsin.
Zaman geçer derler, avutmaz ama,
Alışırsın sadece eksik kalmaya.
Bir çay demlersin kendi kendine,
Düşersin dumanın peşine.
Unutmak değil bu, hafifler biraz,
Tortusu kalır yaşananların.
Baharlarda yeniden açmaya çalışır kırık kalp,
Ama ne zaman rüzgâr esse, titrer dalın.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz