3
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
114
Okunma
Bu şiirin hikayesi, bir insanın aynaya baktığında sadece şimdiki halini değil, içindeki çocuğu, o çocuğun yaralarını ve tüm bu karmaşaya rağmen yaşamın içindeki "ışığı" keşfetmesidir. Gece ne kadar karanlık olursa olsun, dolunayın o karanlığı kendi ışığıyla kucaklaması gibi, insan da kendi içindeki karanlıkla (gölgesiyle) barıştığında gerçek huzura ulaşır.
Bu dizeler, belki de bir özlem duyulan kişinin bakışlarında yansıyan, aslında kişinin kendi kaybettiği "masumiyetini" bulma çabasının hikayesidir.
Gece ve Dolunay
Gölgen bütünleşir dolunayla,
Gölgen, sen ve geceyi çalan gözlerin...
Kalbime dokunan o masum bakışlar,
Çocukluğum gibiydi sanki.
Ürkekçe, ama dünyaya ışık saçıyor;
Samimiyetiyle, duruşuyla, gülüşüyle...
Bana dünü hatırlatan,
Ağlatan, haykıran, iç çektiren
Ve her şeye rağmen mutlu eden
İşte içimdeki bu gölge...
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz