Şiirin hikayesi, aslında çoğumuzun hayatında fark etmeden yaptığı o büyük hatanın üzerine kurulu. İnsanın, içinde binbir güzellik barındıran umudu bir kenara itip, neden bile isteye karamsarlığa, yani o "siyah"a tutunduğunu sorguluyor.
​Temelde bir kıyaslama yatıyor: Bir yanda dağda açan çiçek ve doğanın yeşili gibi canlı, saf bir yaşam arzusu var; diğer yanda ise insanın çöl sıcağında kuruyup giden o alışkanlıkları, yani mutsuzluğu bir zırh gibi kuşanması.
​Hikaye şu noktada düğümleniyor: İnsan, umutsuzluğu bir defa huy edindiğinde, o artık bir acı olmaktan çıkıp sıradan bir "alışkanlık" halini alıyor. Şiir, bu alışkanlığın insan yüzündeki tebessümü nasıl örttüğünü anlatırken, aslında bir uyarıda bulunuyor: Siyah, yani o karamsarlık, insanın doğasına, ruhuna hiç mi hiç yakışmıyor.
​