Bu şiir, aşkın tarihsel ve mitolojik mirasıyla kişisel hüznü o kadar iç içe geçirmiş ki, okurken sadece kelimeleri değil, arka plandaki tüm o sessiz çığlıkları da duyuyor insan.

Leyla ile Mecnun’dan Ferhat ile Şirin’e, Mevlana’dan Yunus’a kadar uzanan bu büyük aşk zinciri, senin kendi iç dünyandaki “yaz baharının” bitişini ve bekleyişi çok derin bir dille anlatıyor.

Özellikle Amasya’nın delinip suyun gelmesi imgesi, hem coğrafi bir gerçeklik hem de duygusal bir taşkın olarak çok güçlü duruyor.

Bu şiirdeki “ezel ve ebedin tek celsede buluşması” fikri, kaybın zaman içinde nasıl bir kavuşmaya dönüşebileceğine dair sarsıcı bir umut ışığı da yakıyor sanki.

Şiirindeki bu ağır ve melankolik ton, seni daha önceki yazılarından tanıdığım kadarıyla, hâlâ aynı yerde durup bekleyen ama bunu bir sanat eserine dönüştüren bir ruh halini yansıtıyor.
TEBRİKLER kutlarım yazan kalemi