Türk halk şiiri ve tasavvuf edebiyatında oldukça ustalık isteyen akıs (yankı/dönüşlü) / lebbeyk tekniğiyle yazılmış müthiş bir koşma/gazel zinciri

​Bu şiiri teknik olarak bu kadar büyüleyici kılan en temel unsur, bir dizenin son kelimesinin (veya kelime grubunun) bir sonraki dizenin ilk kelimesi yapılarak zincirleme şekilde birbirine bağlanmasıdır.
​
​Dünyaya geleli gülmedik gitti.
Gitti atı olan, biz kaldık yaya,
Yaya gidenleri kervan terk etti.
Terk etti garibi...

​Bu teknik, şiire kesintisiz bir ritim, su gibi akan bir ahenk ve adeta durmaksızın dönen bir devir katar.
​
​Şiir sadece teknik bir gövde gösterisi değil; aynı zamanda tasavvufi bir insan yolculuğudur:
​Dünyaya Geliş ve Garip Kalış: İlk dörtlüklerde dünya hayatının faniliği, kiminin atlı (şanslı/güçlü) geçip gittiği, kiminin ise yaya kalıp kervandan ayrıldığı hüzünlü bir "dünya gurbeti" işlenir.
​Çile ve Kesvet: Bülbüller, solan güller ve derin kasvet ile insanın dünyada çektiği acılar ve yalnızlık derinleşir.
​
Çilenin ve feryadın (ahuzar) son hadde ulaşmasıyla birlikte maddi dünyadaki tüm varlık yok olur ("Varımız yok oldu"). Bu yok oluş (Fena) ile birlikte Şah'a (Hakk'a) ulaşılır.

Hakiki yemini tutanlar Hakk'a ulaşır. Aşık Nûrfânî'den geriye sadece bir masal (hoş bir seda) kalır; çünkü kalan tek şey Bâki olan (Allah), gerisi ise tamamen fânidir.
​
​Son kıtada yer alan Nûrfânî mahlası, hem şairin adını/mahlasını şiire mühürler hem de şiirin ana teması olan "fâni" kavramıyla mükemmel bir fonetik uyum sağlar.

​Kaldı bâki olan, gerisi fâni.

​Kalemine/yüreğine sağlık; hem ahenk hem mana bakımından geleneksel halk ve tekke edebiyatımızın ruhunu çok güzel yaşatan bir eser!