Kalbim durdu.

Dünya bunu birkaç saniyelik bir sessizlik sanabilir.
Oysa içimde duran yalnızca bir atış değildi.
Adını taşıyan görünmez bir ırmağın akışı kesildi.
İnsan kendi içindeki suyun çekildiğini hissedince, hiçbir mevsime inanamaz.

Bana "nasılsın" diye sormayın.
Bir insanın yüzüne bakarak yaşadığı anlaşılabilir.
Benim yüzüme bakanlar yalnızca yürüyen bir alışkanlık görecek.
Nefes almak, yaşamakla aynı cümlede kullanılmayacak kadar eksik bir eylemdir bazen.

Kalbim durdu...
İnsanın en büyük sessizliği konuşmaması değil,
içinde yankılanacak tek bir ismin bile kalmamasıdır.
Bir harf eksildiğinde alfabe tamamlanır.
Bir insan eksildiğinde ömür yarım kalır.

Benden geriye bir gölge bile kalmadı.
Gölgenin bile bağlı olduğu bir ışık vardır.
Ben ise kendi karanlığını bile kaybetmiş bir izim.
Toprağa düşmeyen bir yaprak gibi,
nereye ait olduğumu rüzgâr bile çözemiyor.

İçimi açıp saymaya kalktım.
Meğer kırıklarımın her biri başka bir tarihe aitmiş.
Kimini vedalar yazmış,
kimini bekleyişler,
en derinini ise "bir gün döner" diye susturduğum umut işlemiş.
İnsan bazen en büyük yarayı, hiç gerçekleşmeyen ihtimallerden alıyor.

Artık kimseyi suçlamıyorum.
Kırılan bardağın sesi masayı incitmez.
Giden de kendince haklıdır,
kalan da kendi yüküne mahkûm.
Ben yalnızca, aynı gökyüzüne bakıp başka bir kader yaşayan insanların mümkün olduğuna şaşıyorum.

Kalbim durdu...
Saatler bunu ölçemez.
Doktorlar buna isim koyamaz.
Çünkü duran yer göğsüm değil;
sana inanırken kurduğum bütün gelecekti.
Bir insanın geleceği susarsa,
geçmişi acının en uzun cümlesine dönüşür.

Bir mürekkep damlası gibi dağıldım kendi içime.
Toparlamaya çalıştıkça başka bir harfim silindi.
Kimse eksildiğimi görmedi,
çünkü insan en çok içinden yıkılır;
dışarıdan bakıldığında yalnızca biraz daha suskun görünür.

Bir avuç küle dönen bir ormanın hafızasıyım şimdi.
Dallarım yok,
gölge verecek yanım yok,
yalnızca rüzgârın bile dokunmaya çekindiği yanık bir koku kaldı üzerimde.
Adımı kim söylese, içimde yeniden bir yangın başlıyor.

Şimdi önümde uzun bir yol uzanıyor.
Kimse beklemiyor sonunda.
Belki varacağım yer de yok.
Yine de yürüyorum.
Çünkü insan bazen umut ettiği için değil,
yarım kalan vedasını taşıyabildiği için ayakta kalır.

Kalbim durdu.

Kimse duymadı.

En büyük gürültüler,
dışarıda kopanlar değil;
bir insanın içinde sessizce duran kalbin,
kendini hayattan usulca geri çektiği andır.