Bir yaprak kuytusunda gümüş bir nokta,
zamana fısıldanan henüz adsız bir mühürdür.
Uyanır o derin uykusundan; dünyayı yutan bir iştahla
sürünür yeşilin üzerinde, kemirir kendi yalnızlığını.
Gökyüzünden habersiz, toprağın rızkıyla ağırlaşır.
​
Derken bir gece vakti durur rüzgâr.
Çeker kendini ipekten ördüğü o daracık zindana;
bir kozanın serinliğinde susar bütün dünya.
Kendi inzivasında sızlar, çözülür geçmişi.
​
Zaman tamam olunca çatlar kabuğu,
sancılı bir kuytuda başlar doğum sancısı.
Buruşuk, ıslak ve çaresizdir kanatlar;
damarlara yürür yaşamak sıvısı,
güneşin kucağında kurur gökkuşağından pulları.
Artık toprağın o ağır çekimi hükümsüzdür.

Geride kalmıştır dünyayı kemirmenin hırsı,
minik bir dudak dokunuşuyla içer çiçeğin şarabını.
Altın tozlar taşırken konduğu her yaprağa,
bırakır aşkın rayihasını semaya,
rengârenk süzülürken çağırır sevgilisini.

​Ve vuslat... Eşleşir iki kırılgan ruh.
Maşuk geleceğin ilk harfini yumurtlar,
en sevdiği yaprağın koynuna.
Âşıkla el ele havalanır...
​
Gövdelerini yormadan, kanatlarını kirletmeden
usulca çekilirler rüzgârın ve göğün kucağına...
Kelebekler fısıldar son uçuşun hüznünde:
Hayat, uzatılınca değil; tam tadında bırakılınca şiirdir.