Ben, sesini duyunca
Sağır oluyorum kainata
Ne bir martı kalıyor çığlık atan
Ne dalga sesleri kıyıda...
Bütün çocuklar, senin gibi gülüyor...

Sesini duyunca ben,
Bütün savaşlar sona eriyor aniden
Zaman akmıyor, saat hep 4... diyor...
Diniveriyor sol yanımda yokluğunun acısı...
Öyle susuyorum, öyle korkuyorum ki
İçimdeki sessizliği bozmaktan...

Çünkü sesini duyunca ben
Öfkem diniyor, kalbim yavaşlıyor
Her nefeste hayat sanki yeniden başlıyor...
Sesini duyunca ben, ben ölüyorum
Ben sesini duyunca sevgili, dönüp bakınca
Hep gözlerine gömülüyorum...

Gülüp geçiyorlar bana,
Seyyahsın sen diyorlar
Bir Seyyah’ın evi mi olur? diyorlar...
Kalamazsın, diyorlar...
Duramazsın, diyorlar...
Sevemezsin...

Ben, sesini duyunca...
Okyanuslarına yelken açıyorum
Çorak topraklarında susuzluk çekiyorum
En sarp dağlarına tırmanıp
En derin dehlizlerinde dolaşıyorum...
Ben senin kokuna
Yağmuruna ben senin,
Seline, fırtınana
Yönsüz kalışıma sende
Kayboluşuma...
Doyamıyorum...
Ben seni duyunca...
Bir haneye değil
Koca bir dünyaya sığdıramıyorum...

Anlat bana hikayeni diyorsun
Seni duyunca ben, yutkunuyor kelimeler
Devrik cümleler darbe yapıyor zihnimde
Birer birer siliniyor bütün harfler
Konuşamıyorum...

Susma adam... Susma diyorsun...
Ben öylece bakarken sana
Ben, bir türkü takılırken dudağına
Ben, kalkıp çayı demlerken,
Nargilene kurulup keyif çatarken
Koyup başını omzuma sessizce uyurken...

Saçına dokunurken
Kana kana susuyorum.....


..................