BU AŞK NE OLACAK BÖYLE..

Ben seni nerede bulayım,Kime sorayım?Hangi şehrin hangi sokağındaAdını fısıldıyor şimdi rüzgâr?

Aradan yıllar geçti...Saçlarıma aklar düştü,Yüzümde zamanın izleri çoğaldı.Ama içimdeki sen,İlk günkü gibi kaldın.

Sen bir gün,"Olmaz..." dedin.Tek bir kelimeyle yıktın bütün hayallerimizi.Ben sustum...Belki gururumdan,Belki de kaderime boyun eğdiğimden.

Sonra hayat aktı gitti.Ben evlendim...Sen de bir yuvaya sığındın.Kalabalık sofralar kurduk,Çocuklar büyüttük,Bayramlar yaşadık.

İyi mi yaptım?

Hayır...

Derler ya;"Kendi düşen ağlamaz."

Doğrudur belki...

Ama bir de düşüren vardır bu hayatta.İşte onun acısı hiç dinmez.

Çeyrek asır geçti...

Ne bir mektup geldi senden,Ne bir telefon, Ne bir selam...

Bir gün olsun"Nasıldır?" diye sormadın.

Belki de sordun daKader duymasın diye sessiz kaldın.

Kim bilir...

Ama ben...

Ben her gördüğüm gün batımında seni düşündüm.

Denize her baktığımdaUfukta seni aradım.

Yağmur yağınca"Şimdi o da camdan dışarı bakıyor mudur?" dedim.

Bir şarkı çaldığında Sesini duyar gibi oldum.

Bir gül kokusunda Ellerini hatırladım.

Ve her gece...

Yastığıma başımı koyduğumdaİçimden tek bir cümle geçti:

"Acaba beni hiç özledi mi?"

Bir kez...

Sadece bir kez...

Seni görmek isterdim.

Ne sarılmak için...

Ne geçmişi geri almak için...

Sadece gözlerine bakıp şunu sormak isterdim:

"Biz neden bu hale geldik?

Sevmek yetmedi mi?

Yoksa gururumuz mu sevgimizden büyüktü?"

Ben evliyim...

Sen de evlisin...

Biliyorum...

Ne benim sana gelmeye hakkım var,Ne senin bana...

Biz artık iki yabancıyız.

Ama kalbim...

İşte o hâlâ seni tanıyor.

Çünkü kalbin nüfus cüzdanı olmaz.

Kalbin medeni hâli yazmaz.

Kalp...

Sadece sever.

Ve bazen...

Ömür boyu susar.

Kim bilir...

Belki bir gün bir pazarda karşılaşacağız.

Belki bir hastane koridorunda...

Belki bir cenazede...

Belki de hiç karşılaşmayacağız.

Ama olur da kaderBir kez daha göz göze getirirse bizi...

Ne hesap soracağım,

Ne de "Neden gittin?" diyeceğim.

Sadece sessizce bakacağım.

Belki gözlerimiz konuşur.

Belki yılların sustuğunuBir damla gözyaşı anlatır.

Sonra herkes yoluna gider.

Sen kendi evine...

Ben kendi evime...

Ama o gün...

İçimde yıllardır yarım kalan cümle tamamlanır.

Çünkü bazı aşklar

Kavuşmak için değil,

Hatırlanmak için yaşanır.

Ve şimdi ömrümün bu vaktinde

Kendime tek bir soru soruyorum:

Bu aşk ne olacak böyle?

Toprağa mı gömeceğim seni?

Yoksa son nefesimde bile

Adını içimden geçirip

Sessizce mi gideceğim?

Çeyrek asır geçti...

Ne sen bana gelebildin,

Ne ben sana...

Ama inan;

İkimizin de gidemediği tek yer,

Birbirimizin kalbi oldu.

Belki bir gün aynı gökyüzünün altında,

Hiç konuşmadan geçip gideceğiz birbirimizin yanından.

Sen beni tanıyacaksın...

Ben seni...

Ama dilimiz susacak.

Çünkü bazı aşklar konuşamaz,

Bazı sevdalar kavuşamaz.

Yıllar bizden çok şey aldı...

Gençliğimizi...

Hayallerimizi...

Belki de cesaretimizi...

Ama senden bana kalan bir şey var;

Hâlâ adını duyunca titreyen şu yüreğim.

Soruyorlar bazen:

"Unuttun mu?"

Gülümsüyorum...

İnsan nefes almayı unutur mu?

İşte ben de seni öyle unutamadım.

Eğer bir gün bu şiir sana ulaşırsa...

Bil ki...

Senden hiçbir şey istemiyorum.

Ne sevgini...

Ne dönüşünü...

Ne de geçmişi...

Sadece bilmeni istiyorum.

Bir insan vardı...

Seni gerçekten seven...

Aradan çeyrek asır geçmesine rağmen,

Kalbinde sana ait o kapıyı hiç kapatmayan...

Ve o adam...

Bugün hâlâ aynı duayı ediyor:

"Allah’ım...

Onu neredeyse mutlu et.

Benim nasibim olmadı belki...

Ama gülüşü hiç eksilmesin."

Çünkü bazı insanlar hayata eş olmak için değil,

Ömre iz olmak için girer.

Sen benim ömrüme yazılmış

En güzel yarım cümle oldun.

Ve ben...

O yarım cümleyi tamamlayamadım.

Ama ömrümün son satırına kadar da

Silmeye kıyamadım.

Bu dünyada nasip olmadın...

Belki de kader bizi başka bir bahara sakladı.

O güne kadar...

Adını dualarımda,

Hasretini kalbimde,

Sevgini son nefesimde taşıyacağım.

Çünkü bazı aşklar nikâhla değil,

Yürekle ömür sürer.

Elini tutamadım...Ama yüreğini ömrüm boyunca hiç bırakmadım.

Ve yemin olsun...Bu son nefesime kadar da bırakmayacağım.