Dünya fani, ömür kısa, geçip gider bir rüzgâr,
Ne servetler kalır elde ne saraylar ne diyar.
Geriye bir temiz isim, bir de dua kalacak,
Toprak örter bedenleri, iyilikler yaşayacak.Nice sultan gelip geçti, tahtlar kurdu çağlara,
düştü yaprak gibi,
Altın dolu kasaları bırakıp da gittiler,
Bir avuçluk kara toprak içinde sessiz yattılar.Kimi gönül kırdı geçti, ardında ah bıraktı,
Kimi bir yetim sevindirip hayırlarla anıldı.
Ömür dediğin bir misafir, konar göçer kuş gibi,
Bir bakmışsın akşam olmuş, geçmiş gençlik düş gibi.Mal da mülk de yalan imiş, son durakmış mezarlar,
Sessiz sessiz anlatır hep ibret dolu diyarlar.
Bugün gülen yarın ağlar, döner talihin çarkı,
İnsan ancak insanlıktır, bırakacağı farkı.Bir gönüle dokunabilirsen ne mutlu sana dostum,
Kırık kalbi onarırsan açılır bahtın, postun.
Bir yetimin yüzü gülsün, bir garibin eli tut,
İşte budur baki kalan, işte budur gerçek umut.Ne gençlikler solup gitti sonbaharda dal gibi,
Ne sevdalar küle döndü savrulan bir kül gibi.
Kalan yalnız güzel sözler, içten edilen dualar,
Ardımızdan okunacak gözyaşları, Fatihalar.Dünya fani, ömür kısa, vakit durmaz akıp gider,
Güneş doğar, güneş batar, insan yavaş eksilir.
Bir gün bizim de adımız eski bir hatıra olur,

İyilikle anılanlar gönüllerde daim kalır.Öyle yaşa ki ardından, İyi insandı desinler,
Bir mezar taşı başında rahmet okuyup geçsinler.

Ne servetler kalır elde ne saraylar ne diyar,
Temiz kalpli bir insanın adı kalır yadigâr.
AYGÜL ZADE