Gözlerimden dökülen yaşlar,
kirpiklerime karışırken,
bir çocuk uyanıyor içimde,
avuçlarında yarım kalmış bir sarılma,
dudaklarında tek bir kelime.
Babam diye özlüyorum seni.
Babam,
kalbim sızlıyor.
Öyle bir sızı ki bu,
ne gece dindirebiliyor,
ne sabah unutturabiliyor.
Her geçen gün,
yokluğun biraz daha büyüyor içimde.
Duvarlara sinen eski bir koku gibi,
sessizce çoğalıyor.
Sonra akşam oluyor.
Gözlerim istemsizce kapıya dönüyor.
Bir anahtar sesi duysam,
içimde bütün saatler susuyor.
Sanki kapı açılacak.
Sanki sen,
hiç gitmemişsin gibi,
eşiğinde duracaksın.
Ben koşup sana sarılacağım.
Çocukluğum,
yıllardır beklediği yere,
bir anda kavuşacak.
Ama sonra.
Sessizlik,
gerçeği benden önce söylüyor.
Biliyorum babam,
sen gelmeyeceksin.
İnsan,
babasını kaybedince,
beklemeyi öğreniyor.
Kapıya değil artık,
gökyüzüne bakıyor.
Çünkü bazı insanlar,
bir daha gelmez.
Ama bazı özlemler vardır,
insanın içinde,
ömür boyu eve döner.
Ben seni,
her geçen gün biraz daha özlüyorum.
Her özlediğimde,
bir parçam toprağa düşüyor.
Ve ben,
gözlerimden süzülen her damlayla,
senin toprağını suluyorum.
Damla damla.
Belki bir gün,
köklerin uyanır diye.
Belki bir çiçek açar,
adını bilmediğim bir mevsimde.
Ben o çiçeği görünce,
eğilip koklarım.
Ve kimse bilmez,
neden gözlerim dolar.
Kimse bilmez,
bir çiçeğin içinde,
bir babanın kokusunu aradığımı.
Kimse bilmez.
Ben,
seni toprağa değil,
her gün biraz daha,
kalbimin derinliklerine gömdüm.
Şimdi ne zaman,
Babam desem.
Bir mezar sessizliği,
bir çocuk ağlayışı,
ve gökyüzüne uzanan,
kimsesiz bir dua,
düşüyor içime.
Ama yine de.
Her akşam kapıya bakıyorum.
Belki gelmeyeceksin, biliyorum.
Ama insan,
babasını özleyince,
bilmekle vazgeçemiyor.
Çünkü sen gittin babam.
Ama ben hâlâ,
çocukluğumun kapısında,
seni bekliyorum.
Gözlerimden yaşlar düşüyor.
Toprağın susuyor.
Ben yine suluyorum seni,
damla damla.
Belki bir gün,
bir çiçek açar da,
göğe doğru başını kaldırır.
Ben de ona bakıp,
ilk kez ağlamadan,
şöyle derim.
Bak.
Babam yine gelmiş.