1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
42
Okunma
Yoruldu kelamım, yoruldu sözüm,
Maziye daldıkça yanıyor özüm.
Hükmünü kaybetti verdiğin acı,
Yıkıldı kalbimin hakiki tacı.
Gönül defterini kapattım bugün,
Çözüldü içimde yıllanan düğüm.
Yollara baksam da göremem seni,
Bu yüzden sükûta gömdüm bu teni.
Ararsan hüzünlü her seste beni,
O efkar dolu kadehte bulursun beni.
Bir mazi unuttum, sanma ki dündü,
Yüreğin sönmeyen ışığı söndü.
Ne bir umut kalır ne bir tek feryat,
Böyle yarım kaldı kurulan hayat.
Kalemin mürekkebi bitti nihayet,
Sana da, aşka da koptu kıyamet.
Mühürledim artık dertli sinemi,
Sildim hatıradan geçen senemi.
Burada bıraktım kırık kalemi,
Sükûtun içine gizledim kendimi.
Tamer KARAKAŞ
21.07.2026
Kastamonu
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz