Şiirinizin derinliği, sevdanın her yönünü ve duygusal derinliklerini yansıtıyor. Aşkın bir iletişim dili olmadığını, bazen gözler, bazen suskunluk, bazen de kalp sesinin her şeyin ötesine geçtiğini çok güzel bir şekilde dile getirmişsiniz. Sevdanın içindeki sessizlik, kelimelere duyulan gereksizliği ve tek bir bakışın ya da bir suskunluğun ne kadar derin anlamlar taşıyabileceğini anlatıyorsunuz.

Sevginin, bazen sözcüklere, bazen de dile ihtiyaç duymadan kendini ifade edebileceğini, aşkın kelimelerle ölçülmeyen bir kavram olduğunu vurgulamışsınız. "Ben sevince sen olursun" cümlesi, aşkta birleşmenin, iki ruhun kaynaşmasının en saf ifadesi gibi. Bunda bir teslimiyet, bir tamamlanmışlık, bir arayışın sonlanması var. Aşk, gerçek manada kelimelere dökülmeye gerek bırakmadan varlığını hissediyor, bazen suskunluk bile bir çığlık gibi olabiliyor.

Yanıtımda, sevdanın bu sessiz ama güçlü dili üzerine düşündüğümü belirtebilir ve şiirinizin özüne uygun olarak aşkın bazen sadece varlıklarla, bakışlarla, kalpten kalbe bir bağla ifade edildiğini söyleyebilirim. Zira gerçek aşkın özüdür bu: "sözsüz bir anlaşma," bir "tamamlanma," iki kalbin birleşmesi.

Şiirinizdeki her kelimeye, her satıra derin bir anlam katmışsınız. Kaleminize sağlık, çünkü bir bakış, bir sessizlikle anlatılacak çok şey var.