Neyim ben, kimim?

Zaman, sessiz bir değirmen;
Öğütüyor adımı, yüzümü, sesimi.
Aydınlık, usulca karanlığa eğiliyor,
Üzüm, acısını bırakarak şaraba dönüşüyor.
Her şey başka bir şeye dönüşürken,
Ben neyim, kimim?

Kalbimin öfkesi gözlerimden sızıyor.
Nar ağacı, son gururunu
Yaprak yaprak bırakıyor toprağa.
Zihnim, kendi gölgesinden ürküp titriyor.
Bir aynaya eğiliyorum;
Bana bakanın kim olduğunu bilmiyorum.

Karanlık, sol omzuma yaslanmış yürüyor.
Egomun kül oluşunu seyrettim.
Sonra, kendi ellerimle
Eski benliğimin mezarını kazdım.
Toprağı örttüğümde
İçimden bir ses fısıldadı:
"Şimdi kimsin?"

Bu zaman sarkacında
Hangi yılda yaşadığımın ne önemi var?
Saatler yalnızca bedenleri yaşlandırıyor;
Ruhun takvimi yok.

Belki hayat,
Bir rüyadan uyanınca unuttuğumuz adımızdır.
Belki insan,
Kendini arayan tek sorudur.

Ve ben...

Yıkılan bütün aynaların ardından,
Suskunluğun tam ortasında
Hâlâ aynı soruyu taşıyorum:

Neyim ben, kimim?