Acıyı, sabrı, umudu ve şifayı ilmek ilmek işleyen, son derece dokunaklı ve samimi bir şiir. Kaleminize sağlık. Özellikle hasta çocuklarımızın ("sabilerin feryadı") yaşadığı o ağır imtihanı ve toplumun onlara duyduğu merhameti çok duru bir Türkçe ve güçlü bir ahenkle anlatmışsınız.
​Şiirinizde öne çıkan birkaç güzel noktayı ve izniyle küçük bir dil/ritim önerisini paylaşmak isterim:
​
​Mahir’de dert yüklenir, derdi olan her canla" diyerek bitirdiğiniz son beyit, şiirin tüm duygusunu şairin kendi yüreğinde mühürlemiş. Başkasının derdiyle dertlenmek çok asil bir duruş.
​
Şiir sadece bir ağıt veya hüzün sarmalı değil; aksine "iyiliğin güneşi", "direnen yürek" ve "şifa" gibi kavramlarla karanlığın ardındaki aydınlığı müjdeliyor.

​Görsel Hafıza: Meleklerin dua için sıraya girmesi ve hayallerin kanatlanıp gökte yürümesi gibi imgeler, okuyucunun zihninde çok naif resimler çiziyor.

Ancak şu beyitte küçük bir ses tekrarı gözüme çarptı:

​Yürekten hissederse merhametli yürekler
Hiç olmazsa el açıp Allah’tan şifa bekler

​Burada hem üst satırda hem alt satırda aynı kelime kökü ve ekleri ("yürek-ler" ve "bek-ler") tam olarak kafiyeyi karşılamıyor gibi.

Ayrıca bir üstteki beyit de zaten "yürekler / bekler" kelimeleriyle bitiyor:

​Birlikte kitap olur, birleşince yürekler
Yaradan’a sığınıp, sabırla şifa bekler

​Arka arkaya gelen iki beytin de aynı kelimelerle bitmesi şiirin o güçlü akışını biraz yavaşlatabilir. İkinci defa geçen bu beyti, anlamı koruyarak farklı kelimelerle değiştirmeyi düşünebilirsiniz

​Yürekten hissederse merhametli gönüller, / Gönüllerden süzülür, şifa için özlemler.
veya
Uzatır ellerini merhametli yürekler, / Semaya yükseldikçe kabul olur dilekler.

​Bu küçük dokunuş, şiirinizin o zaten var olan güçlü melodisini çok daha pürüzsüz hale getirecektir.

İçten gelen bu anlamlı mısralarınız için tekrar tebrik ederim; kalbinizin ve kaleminizin dert görmemesi dileğiyle...