Sözcükler dağıldı.
Turnikeler sıkıştı içimde.
Kartım gecenin ağzında takılı.

Sevgilim, bu saatte her düşünce bir gecikme anonsu.

Yatağın kenarındayım.
Konuşmadığımız şeyler
odanın içinde yer değiştiriyor.
Hangi sokakta bıraktık son cümleyi?
Hangi köşeye sakladık
“her şey yolunda”yı?

Hâlâ buradayız, diyoruz.
Duvar yankılanıyor.
Apartmanlar gecenin altında eğiliyor,
lambalar migren gibi titriyor.

Adımlarım kapıda birikiyor —
eski borç defterleri gibi.

Yarım sorular,
kapı aralıklarında unutulmuş itirazlar.
Sen o açık pencere.
Rüzgâr giriyor.
Cümleler birbirine çarpıyor.

Şehir omuzlarını düşürdü gecenin altında;
biz de içimize çöktük.

Tam da dağılacakken
parmak uçların
alarm sesi gibi değiyor zamana.
Bir şey yerinden oynuyor.

Ama turnikeler durmuyor.
Dünya sarsılmıyor.
Sadece biz
devrilmemek için
birbirimize yaslanıyoruz.