gözlerim
ne çok arıyor seni,
bilirsin, sessizliğine alışık değilim.

hep o çaldığın kemanın sesi var kulaklarımda,
bir ara hayalin düşüyor anlık gözlerime.

dokunmak istiyorum,
ellerinden tutmak...
ama olmuyor, yapamıyorum.

ya gidersen diye çok korkuyorum.

hayalin bile olsa arada bir izliyorum seni,
uzun uzun dinliyorum,

birden kesilir sesler,
herkes, her şey...
çıt yok, sessizlik içinde bir kahkaha çınlar,
her yerde.

böyle güzeldi her şey.

ansızın çıkıveriyorsun karşıma,
ellerini uzatıyorsun,
çaresizce bakıyorsun gözlerime.

kayboluyorsun içinde,
neden bu hüzün, neden?

o gülüşler, acıdan mıydı,
kahırdan mı?
söylesene, neden?

senle olan ne varsa
yakıp yıkıyorsun,
sanki geri dönüşü yokmuş gibi duruyorsun.

burası son durak artık, der gibi...

kulaklarımda çınlayan bir melodi,
eskilerden bir şarkı,
yıllar öncesinden.

şimdi o şarkı yaşanıyor gözlerimin önünde.

bırakıyorsun tuttuğun elleri,
sessizce çekip gidiyorsun,
tek bir söz söylemeden,
arkanı bile dönüp bakmadan.

susar keman,
sessizlik hakim olur ardından.

ah, o makam yok mu, o makam,
içimde fırtınalar koparan,
seni benden alan o makam...
*
Mehmet Demir
15715