Bir ihtimal yeniden karşılaşırız seninle,
Hiç bilmediğim yabancı şehirlerin sokaklarında,
Belki kadim bir beldenin denize çıkan yollarında,
Belki de bir sahil kenarında,
Dalgaların sesini dinlerken baş başa.

Kim bilir, belki bir fincan kahvenin sıcağında,
Belki de bir çayın dumanında göz göze geliriz.
Gölgelerimiz düşer yan yana...
Yüzümüzde zamanın yorgunluğu okunur,
Birçok şey değişir de,
Bir tek gözlerindeki eskimeyen o deniz,
Aynı maviyle karşılar çocuk ruhumu.

Olur ya gün gelir de karşılaşırsak seninle;
Aniden durursa adımların, arkana bakarsan eğer;
Bil ki o an, kalbimin attığı yerdesin.
Yıllar geçse sen unutsan bile,
Zamanın durduğu gözlerin hatırlar beni.

Unuttum sanma sakın;
Mavi bakışlı yeşil gözlerinden tanırım seni,
Güneşi gölgede bırakan saçlarından,
Kışları deviren sıcak gülüşlerinden...
O an kırılır bütün mesafeler,
Belki, içten bir merhaba dökülür dudaklarından.
Sonra sıcak bir tebessüm yayılır aramıza.

Ve sen...
Gülüşünle eritirsin gönlümdeki buz dağlarını.
Ürkek bakışların yerini sevgi dolu bakışlar alır.
Ben yine gözlerinde yolumu kaybeder,
Gülüşlerinde mahkum olurum.
Tüm bildiklerimi unuturum.
"Gitme, kal" demekten başka...

Gitme,kal...
Gidersen, bu defa yıkılır bu şehir.
Ak kanatlı gök güvercinlerim gelmez bir daha.
Umudum tükenir, yıkılırım.

Gitme, kal...
Gidişinle anlamını yitirmesin denizler.
Dalgalar vurmasın gönlümün ıssız kumsallarına.

Gitme, kal...
Gidersen, unuturum...
Gökyüzü de çekilir üzerimden.
Yıldızlar söner gecenin ayazında.
Oysa seninle başlayan her umut,
Yeniden doğmaktı her sabahın şafağında.
Gitme... Kal bu defa.