İnsanoğlu bir ömür boyu sorar..
Neden der,
Nereye der,
Ben kimim der.
Dünya işte böyle cevap bulamamış milyarlarca sorunun uğultusuyla dolarken,

sonra öyle bir lahza gelir ki;
bir insan bir insanın karşısına oturur.
Hiçbir cümle kurulmaz,
hiçbir iddia ortaya atılmaz.
Sadece bir çift göz,
diğer bir çift gözün tam ortasına akar.

ve o an anlaşılır ki
tüm arayış bitmiştir.
ve an o iki gözbebeğinin arasındaki o milimlik boşlukta tecelli etmiştir.

Söz dediğin nedir ki?
Yalan söyler söz. Süslenir, kıvrılır, maske takar. Ama göz..

Bir kere o gözlere daldın mı,
aklın kapıları ardına kadar açılır.
Kalp de aklı kendi evinde ağırlar.


Dünyanın bütün ışıkları sönse,
şehirler kararsa, nesiller değişse ne çıkar?
Bir insanın gözünün karasında bir yıldız gibi parlayabiliyorsan,
sen zaten ölümsüzlüğü bulmuşsun demektir.


Öyle değil mi sayın Gelincik :)

Eyvallah der misin
Koskoca bir eyvallah
.