Nereye bakar bu göz,
Bu eller nereye uzanır,
Ya içimden yükselen o ses, o çığlıklar...
Nereye kadar gider kime ulaşır ?

Salınır mı rüzgarın kanatlarında bu sessiz nameler ,
Ulaşır mı aklımdaki şehirlere,
Yolunu kaybeder de bulur mu seni,
Anlatır mı seni nasıl sevdiğimi ?

Hani dalgalar uzanır ya kıyıya
Bir bir vurur ya öfkesini sahillere
Güneş çekilir de gölgeler düşer ya bir bir
Hani ansızın yağar da ıslanırsın yağmurda ...
Sevmek, seni sevmek işte öyle tarifsiz bir şey

Sen yaşayamazsın denizi görmeden
Bilirim yağmuru da seversin
Martılar yine uğrar semtine...
Bak, senden bir şeyler anlatır bu şehir bu deniz...
Dur, bir dinle !
Bir mavi düş var içimde
Deniz gibi , gökyüzü gibi, sen gibi...
Mavi masmavi...
Uzanır senin olduğun bütün beldelere
Çarşaf çarşaf bir deniz misali

Sen iste geçerim bin Sina’yı birden
Kurarım Babil’in asma bahçelerini yeniden
Yıksan, yıkılsam, tutsak olsam...
Sürgün etsen beni ne gam
Mavi bir yol bulup yeşil gözlerinden
Bir kelebek ömrüm olsa yine sana gelirim.

Yıkılacaksa kalbindeki putlar
Açacaksa gönül bahçende çiçeklerim
Durmaz, yürürüm o şehre
Yıkılır Babil’in surları
Bir bir düşer ya şehirler kaleler
Kırılır ya bir gün bütün putlar
İbrahim’i bir ateş yanar da şehrinde,
Belki bir gün şarkılar söylenir.
İşte o zaman bir ihtimal...
Kalbinde sevgimin gülleri yetişir.

Ben, yangınından serinlik devşiren bir muhacir gibi,
Suskunluğumu kuşanıp yürürüm şehirlerin en dilsizine
Şarkılar bittiğinde, takvimler tükendiğinde
Yolu kaybolan o şehirde, sırf senin için yeniden dururum.
İşte o zaman,
Küllerinden yeniden doğar o eski, o bozulmamış yemin

Şimdi bütün denizler vursun sahillerine,varsın çekilsin güneş
Gecenin en koyu yerinde, gölgeler hizada beklerken
Bütün surlar yıkılıp, şehirler düşerken
Ve şarkılar o son ihtimale fısıldadığında
Geriye yalnızca sana olan sevgim kalır