Gözlerinde derin bir orman vardı
Kuyular gibi salmış cevherini
Bu karanlık ormanın en gizeminde
Bir ışık vururdu o tenha gölüne
Kalbin bir titrek yavru ceylandı
Yarasını yalar gibi iner su içmeye
Yüzer düşlerin şu dingin suda
Masalsı ve mahcup kuğularca
Hazinen harabeme uçurtmalardı

Cemremdin sen gülünce ısınırdım
Gülünce çiçeğe dururdu sevdaluk
Çocuksu gülüşünde çağlayanlardı
Bağrından bağrıma coşan ırmaklar
Dişlerin yıldızlar gibi parıldardı
Yanaklarında nazlı kiraz mevsimi
Ellerinde merhametten bir yağmur
Nefesinden bile öperdin kedileri
Toprağı öper gibi yürürdün leydim
Narin ayaklarından birer buselik

Çehrenin o yeşil denizinde leylim
Hüzünler öyle derin öyle yorgun
Gülüşünde bile kavuşmuş sanki
İlkbaharla sonbahar birbirine âh
Bakışında solgun kemanlar ağlıyor
Yüreğin yüreğimde suskun uzaklar
Bir gönül batağında yalnız aşkıyla
Cemresi cevherine coşkun Fiona
Çığlığın çığlığıma sessiz aynalar

Bilal Yavuz