Sokağımız çocuklarla dolardı,
Gülen yüzler umut olup coşardı.
Top peşinde geçen güzel ömrümüz,
Akşam olsa oyun yine kalırdı.

Saklambaçta kaybolurdu saatler,
Direk dibi dinlenirdi yiğitler.
Çekirdekten kurulurdu soframız,
Hayal kurar, konuşurdu yürekler.

Kış gelince karla dost olurduk biz,
Yaz gelince dalda meyve bulurduk.
Azla yetinmeyi öğrenmiş idik,
Şükür ile çocukluğa gülerdik.

Ne yarını düşünürdük ne korku,
Yüreğimiz tertemizdi, duruydu.
Bir oyuncağa dünyayı değişmez,
Bir dosta da ömrümüzü verirdik.

Derken güneş usul usul eğilirdi,
Mahalleye akşam sessizlik gelirdi.
Tam o anda bir ses düşer gökten sanki:
"Oğlum yavrum... Akşam oldu... Eve gel..."

İşte o ses annemindi, bilirdim,
Koşa koşa kapımıza gelirdim.
Yorgunluğum bir gülüşte silinir,
Cennet sanki annemin elleriydi.

Şimdi evim, işim, arabam da var,
Ömrüm geçti nice yollar aşarak.
Fakat beni eve çağıran o ses,
Kaldı yalnız gönlümde yankılanarak.

Mahalle yok... O çocuklar kalmadı.
Komşu gitti, eski evler kalmadı.
Birer birer dağıldı bütün yollar,
Annem gibi "Gel evladım..." diyen kalmadı.

Bazen hâlâ dalar gider gözlerim,
Bir köşe başında bekler özlerim.
Rüzgâr esse irkilirim ansızın,
"Oğlum yavrum..." der mi diye dinlerim.

Bilirim ki artık dönmez o yıllar,
Ne o sokak ne de eski baharlar.
Ama annem, senin sevgi dolu sesin,
Yüreğimde hiç dinmeyen baharlar.

Yedi evlat büyüttün sabır ile,
Sevgi kattın her lokmaya, her güne.
Kahrımızı omuzlayıp gülümsedin,
Hak geçmesin senin güzel ömrüne.

Rabbim seni cennetinde ağırlasın,
Rahmetiyle kabrini nurlandırsın.
Ben yaşadıkça dualarım seninle,
İsmin gönlümden hiç eksilmesin.

Mahrumî der: Dünya bana çok verdi,
Ama annem gidince gönlüm eridi.
Hâlâ duyarım akşam ezanlarında:
"Oğlum yavrum... Akşam oldu... Eve gel..." derdi.