Çile ile yoğrulmuş ömrün her yanı,
Sabır olmuş gönlünün sönmez feneri.
Her imtihan kapında beklese bile,
Rabbin olmuş kalbinin tek rehberi.

Kader nice yükleri omza yükledi,
Dert üstüne dert geldi, boyun eğmedi.
Kırık gönül, mahzun yüz, sessiz bakışın,
İmanından zerrece hiçbir şey yedi.

Sesin kısık, yüreğin derya gibidir,
Mazlumların gözyaşı sana tanıdıktır.
Kimselere yük olmaz alın terinle,
Helâl lokma en büyük alın yazıdır.

Bir çocuk safiyetin yüzüne sinmiş,
Merhametin gönüllere ince işlemiş.
Sessizliğin nice sözden daha derindir,
Sabır ile ömrüne rahmet serilmiş.

Her secdende gözyaşı dua olurmuş,
Her duanda gönlüne huzur dolurmuş.
İnsan değil, Rabbine açmış elini,
Rahmet seni kanadına alır durmuş.

Anne olmak ömürlük ağır emanettir,
Yükü bazen dağlardan daha heybetlidir.
Evlat için yanmak da kader olsa da,
Anne yüreği yine umut üretir.

Helâlinden kazanıp sofran kurarsın,
Kimse bilmez içinde neler taşırsın.
Şikâyeti diline hiç yakıştırmaz,
Yalnız gece Rabbine hâlini açarsın.

Nice yıldız parlar da gönül ısıtmaz,
Senin cılız ışığın umut eksiltmez.
Karanlıkta yol arar nice yorgunlar,
Sessiz örnek oluşun hiçbir gün bitmez.

Sabrın ile öğrettin metin durmayı,
İncinirken bile de incitmemeyi.
İyilikten vazgeçmez temiz yüreğin,
Bildin Hak’ka gönülden teslim olmayı.

Rabbim yazsın rahmeti her adımına,
Nur indirsin mahzun gönül bağına.
Emeklerin zayi olmasın inşallah,
Cennet olsun sonsuz yurt durağına.

Yüzün gülsün, bahtın da bahar bulsun hep,
Gönlüne nur, hanene huzur dolsun hep.
Çektiğin her sıkıntı kefaret olsun,
Rahmet ile ömrünün gülü açılsın hep.

İnsan fanî, dünya da bir konak imiş,
Asıl servet temiz alın, temiz işmiş.
Sabredenin mükâfatı büyüktür diye,
Rabbim bunu kitabında müjdelemiş.

Sadiye Abla, dimdik duran çınarsın,
Mazlumların duasında bir baharsın.
Bizlere de sabrı, metni öğreten,
Sessiz akan bereketli bir pınarsın.

Mahrumî der: Eğilmeyen baş sensin,
Sabır ile olgunlaşan taş sensin.
Rabbim seni iki cihanda aziz etsin,
Dualarda yaşayan gardaş sensin.