DÖNÜŞÜ OLMAYAN
​
Sevda yükünü omuzlarıma yükleyip yürüdüm yar,
Sen başka kollarda kendi gülüşlerin hayalini kurarken.
İçimde eksilen şeyin adını bile bilmedin;
Meğer kader bizi en baştan ayırmış da farkında olmadın.
​
Gözlerin, bir zaman içime dokunan bir histi;
Ben o histe kendimi kaybediyor, kendimi buluyor sanmıştım.
Sana sığınmakla sevmeyi aynı bildi yüreğim;
En büyük yanılgı orada başladı...
​
Sonra yolların benden uzağa döndü sessizce,
Ben aynı yerde kaldım, kırılganlığımı topladım.
Bir sevda iki kalbi taşımıyormuş meğer;
En çok ben yaralı kalan taraftım.
​
Seni sevmek, kendimi geride bırakmaktı;
Aşk dediğim şey içimde ağır bir yük oldu.
Ne kadar ödün verdiysem, o kadar eksildim;
Geriye kendimden bir şey kalmadı.
​
Dönüşü olmayan yollara karışıp gittin,
Ardına bakmadan kapandı bütün yönler.
Gittiğin yerde sevda sana dar gelirse;
Beni değil, kendi boşluğunu bulursun.
​
Gittiğin kollarda hüsran sana dokunursa,
Acının adını bende ararsın.
Çünkü ben o acının başladığı yerim;
Ama sen hiç orada kalmadın.
​
Bir gün adım aklına düşerse sessizce,
Bil ki ben çoktan kendimden çekildim.
Suskunluğum bile sana kalan bir iz değil;
Sadece kapanmış bir ömrün iç sesi...
​
Esen rüzgâr umut sandığım kanadı kırdı,
İçimde kalan her şey uçmayı unuttu.
Göğe bakarken yere düşmüşüm meğer;
Sana ulaşamadan içimde kayboldum.

​MADU BELLAA
24.06.2026