YIKILDI CAN EVİMİZ

​Hüsran sofrasında, bir ömür doğrandı,
Aşkın nidası bu, her bardakta zehir.
Yokluktan süzülen, dinmez sızılar,
Zifiri boşlukta, keskinleşen zamanlar.

​Yanlızlık, omuzlarda taşınmaz azaptır,
Büktü boynumu, bu amansız yabancılık.
Gözlerin gözlerimde, silinmez yazgıydı,
Sarmaladı bizi, zamanın kanlı pençesi ile.

​Yağmalandı ruhum, kökten söküldü hayat,
Kurudu bahçelerim, her yanım çorak.
Kemanın inleyişi, hücrelerde derin çığlık,
Bakışımdan nem değil, göz yaşım döküldü.

​Savruldu küllerimiz, tükendi günümüz,
Mutluluğumuz sürgün, huzur ise mahşer.
Keder sarmaşık gibi, dolandı bu kalbe,
Ayrılık susturdu nabzı, açılmaz düğümler.

​Sustu koca evren, dilim toprağa gömüldü,
Bıçak sırtı, hatıra kaldı ağır sancımda.
Bir bilsen, içimde kopan büyük fırtınaları,
Meğer kaybolan ne varsa, bizden öteymiş.

​Yitirdik, mağrur ve sarsılmaz inancımızı,
Rüzgâr savurdu, bizden kalan gölgelemizi.
Kuşattı zihni dertler, kırılmaz zinciri,
Karanlık her anımızı, dar kuyuya bıraktı.

​Savrulduk, güne sızmış dinmeyen sızılarımız,
Tükenen benliğimiz, ağır duygular yaşatıyor.
Sevdamız, toz gibi dağıtıldı ıssız boşluğa,
Yıkıldı can evimiz, feryadım.. figanım sana sevgili.

​ MADU BELLAA
08.04.2026