bu aralar
yollarım hep sana çıksın istiyorum.
ne yana dönsem
bir hatıran düşüyor önüme.
bir kaldırım taşı senin adını fısıldıyor,
bir sokak lambası gözlerini yakıyor içime.

belki sen yoksun,
ama seni taşıyor şehir.
gökyüzü bir ağıt gibi üzerimde,
bulutlar senin susuşunla ağır.

girdiğim sokaklar
sensizliğe soyunmuş.
duvarlar boyasız,
camlar buğulu,
adımlarım yalnız.

yokluğun işte.
nasıl da belli...
gecede bir eksiklik gibi,
bir harf düşmüş cümle gibi.

çırılçıplak her şey.
soyunmuş zamandan,
ayrılıktan, senden.

ama işte o çıplaklıkta
yine senin izlerin var,
bir kahve kokusu,
bir eski şarkı,
bir vitrindeki o kırık yansıma...

seni çağırıyor hepsi.
adını anmadan,
sesini duymadan.

onun için yollarım
hep sana çıkıyor.
belki bir gün,
belki bir an,
ya da hiçbir zaman…
ama yine de çıkıyor.
yokluğunda.
*
Mehmet Demir
10724