birileri sustu
birileri baktı
birileri başını çevirdi
birileri de ben bilmem dedi

işte o günden beri
herkesin elleri biraz daha kirli
diller biraz daha suskun
dualar biraz daha sahte

bir yüz var sokaklarda
tanıdık ama suskun
her duada adı geçen
ama hiçbir duası içten olmayan

gözleri kaçıyor kalabalıklardan
yalanı gerçekmiş gibi taşıyor omuzlarında
insanlar hala ona inanıyor
çünkü alışkınlar kandırılmaya

bir çocuğun gözyaşı
bir annenin içten içe yandığı o bakış
bir babanın suskunluğu
hepsi geçmiş önünden
hiçbirinde durmamış

dua ediyor ama
kime?
neden?
kimi gözetiyor o eller, o sözler kimi?

ah var
sessiz ama kök salmış
geceleri yırtan bir ağıt gibi
kulağına ulaşan her sessizlikte çınlayan

biliyor aslında
bütün olup biteni
ama susuyor
çünkü susmak bazen işine geliyor
bazen de alışkanlık

gözleri var, görüyor
kulağı var, duyuyor
ama yüreği…
yüreği kapalı bir sandık gibi
ne vicdan sızıyor oradan
nede utanç

sokak köşelerinde
unutulmuş haklar var
hala bekliyorlar
mahşer belki de o bekleyişin ta kendisi

biri çıksa dese ki,
unutulanların hesabı sorulacak,
kim inanır artık.
kim susar, kim bağırır ki.

ama bilinir
her yalan
bir gün toprağa ağır gelir
işte o gün
isim değil, iz konuşur

biz çoktan bıraktık kelimeleri
duaları da
ahlarımızı da
bir tek yere emanet ettik,
hesabın sahibine
mahşere.
*
Mehmet Demir
9719