Bak arkadaş, hayat dediğin üç günlük kısa bir sürgün,
Kimi nefret taşır heybesinde, kimi kederli bir düğün.
Ama öyle bir adam var ki, hani şu "insan" denilen,
Yoluna çıkanın derdini, kendi yarası bilip delinen.

Adı İsmail, soyadı Çelik;
Sanki gövdesi değil, yüreği dökülmüş çelikten bir kalıba,
Biraz yorgun, biraz kalender, ama hep ayakta ve hep akışta.​Hani derler ya; "dost dediğin, kışın açan çiçek gibidir",
İşte tam da öyle bir şey; bir liman, bir sığınak dibidir.

Düşeni elinden tutup kaldırmak, onun alfabesi, imlası,
Bir selam verse, sökülüp gider dünyanın bütün kavgası.
Yanında durduğunda, sanki sırtını en sağlam dağa dayamışsın,
Sanki fırtınanın en koyu yerinde, sığınılacak bir liman bulmuşsun.​Bir esere değer verir, sanki kendi evladı, kendi özü gibi,
Bir güzel insan görünce, titrer içindeki o gizli musiki.
Gözlerinde bir memleket türküsü, omuzlarında vefa yükü,
İsmail Çelik; bu hayatın en has, en nadide, en saklı gülü.
Ne kibir tanır, ne yalan, ne de riyanın o kirli gölgesini,
O sadece hakikatin, sadece saf sevginin dilini bilir, dilini...​Bazen bir akşamüstü, bir demli çay tadında oturur,
Bütün dünyanın yükünü, tek bir içten tebessümle savurur.
Soran olursa, "Kim bu?" diye, "Hani o adam var ya," de,
"Hani o, insanlığın son kalesinde bir başına nöbet tutan,Hani o, dostluğun kitabını, kalbiyle imzalayan..."
​Çelik gibi sağlam ama, bir o kadar da narin,
Yüreği, uçsuz bucaksız, serin bir denizden de derin.
Ne mevki peşinde, ne makam, ne şan, ne de şöhretin;
O, sadece bir "dost" olarak nefes alıyor bu yalancı dünyanın içinde.​Yaz bunu defterine; unutma bu ismin ağırlığını,
İsmail Çelik; hem merhametin, hem de dik duruşun varlığını.
Hayat, sayfaları hüzünle çevrilen bir Veysel Sarı şiiriyse eğer,
İsmail Çelik, o şiirin en güzel, en onurlu, en anlamlı dizesidir!​"İnsanlığın ve dostluğun kadri kıymetini bilen, gönlü güzel arkadaşım İsmail Çelik’e; bir ömürlük hatıra ve kalbi bir armağanım olsun."