Kelimeler yetmiyor gülüm,
Türkçe’de “seni seviyorum” desem yarım,
Kürtçe’de “ez ji te hizdikim” desem
Hatırı kalır.
Aşk, başlar dilin ötesinde
Bakışlarımızda,
Suskunluğumuzda,
Dar sokaklarında Diyarbakır’ın
Koşan çocuk ayaklarımızda.

Dilimle düşünüyorum
Konuşamadan,
Gülüyorum,
Ağlıyorum,
Hayaller kuruyorum seninle.
Sonra çeviriyorum anlaşma diline…
Kelimeler kırılıyor,
Eziliyor, eksik kalıyor.
Suçlu ben miyim?
Belki…
Belki de aşk bu kadar büyük olunca,
Hiçbir dil taşımıyor yükünü.

Ez ji te hizdikim, delalê min…
Bu cümle yetseydi,
Başka dilleri öğrenmezdim boşuna.
Yetmiyor...
Seni Kürtçe hayallerimde görüyorum,
Türkçe özlüyorum,
İkisi arasında bir yerlerde kayboluyorum.

Diyarbakır’ın küçelerinde
Göz göze geldiğimizde,
Tatlı bir savaş vardı
Gelisen gidisen’lerimizde
Bir bakışınla barıştırdın,
Gülüşünle teslim oldum sana.
Kavga etmeden,
Sataşmadan,
Kırıp dökmeden…
Sadece bakışarak biz.

Gülüm,
Dünyanın tüm dillerini öğretsen nafile,
Farsça, Arapça, İngilizce, Fransızca…
Yine de boş.
Çünkü “ez ji te hizdikim” dediğimde
İçimdeki yangın,
Hiçbir harfe, hiçbir cümleye sığmıyor.

Benim ana dilimsin
Düşündüğüm,
Güldüğüm,
Ağladığım,
Hayal ettiğim her şeyde var olan sen.
Seni o dilde seviyorum
Tercümesi olmayan,
Geniş...
Grameri sonsuz ilklerden,
Kurallara sığmayan bir dilde.

Biliyorum gülüm,
Sen de beni
Gözlerinle söylüyor,
Susarak anlatıyorsun,
Bir gülüşün baharı getiriyor kışıma.
Dicle’nin serin suları yetmiyor,
Gözlerinde kaybolmak istiyorum.

Ez ji te hizdikim, canê min…
Bu cümleyi bin kere söylesem de az.
Sen benim için hem ana dilim,
Hem de öğrenemediğim
Tüm dillerin toplamısın.

Gel gülüm,
Artık kelimeleri bırakalım bir kenara.
Sadece bak bana.
Ben de bakayım sana.
O bakışta anlaşalım yine,
Diyarbakır’ın eski sokaklarında
O daracık,
Sıcak,
Samimi
Biz o yollarda
Farklı dillerde bile,
Aynı kalpte konuşalım

16.07.2020