Rüzgârın aşındırdığı geçitler,
Taşın ayağa,
Sessizliğin yüreğe değdiği
Sarp ve kıvrımlı yollar.

Yokuşlar soluğumuzu tartarken,
Daraldıkça izler,
Tek çizgide adımlar.
Bedenler arka arkaya,
Ruhlar yan yana,
Aynı denize yürüyen
İki nehir…

Derinleştikçe zaman,
Keskin sözler yaraladı dudakları.
Ama her yaranın kıyısında
Açtı bir çiçek.
Acıyı toprağa bıraktık,
Sevda güneşe emanet.
İlerledik beraber,
Haritalarda görünmeyen
Issız patikalara.

Benim en çetin yolum,
Ben senin en dik yamacın.
Yürüdükçe küçüldü uzaklıklar,
Dağlar omuz hizasına.
Kısaldı nehirler,
Üstümüze eğilirken gökyüzü
Her virajda
Yeni bir yağmur,
Yeni bir filiz,
Yeni bir gün ışığı.

Bir adım daha atalım şimdi.
Toprak daha derinleşsin,
Kökler birbirine dokunsun.
Yağmur yeniden konuşsun
Taşlarla, otlarla, rüzgârla.

Yol bitmez,
Görünmez menzil.
Aynı patikanın kalbinde
Yan yana atan iki adım,
Her engebeyi aşar
Aşkın yürüyüşü.

04.12.1998