İki kadeh kaldı masada,
Biri sende sustu, biri bende.
Gece omzuna yaslanmıştı zamanın,
Saatler yürümeyi unutmuştu o anda.

Güneş ilk ışığını vururken yüzüne,
Dönen dünya ile ben de döndüm sana.
Bir bakışın vardı;
Karanlıkta bile yolumu bulan.

Gözlerini izlemek,
Sessiz bir şarkıya kapılmak gibiydi.
Dokunmak…
Sevmekten daha derin bir iz bıraktı içimde.
Bir gün dediler adına,
Ben ömrümden sakladım onu.

Her şeye rağmen teşekkür ederim,
Kalbime böyle güzel dokunduğun için.
İyi ki girdin hayatıma,
İyi ki bir mevsim oldun ruhuma.
Ama bazı hikâyeler
Tam da en güzel yerinde eksik kalıyor.

Şimdi sen başkasının sabahısın,
Ben gecene düşen son yıldız.
Yine de bil;
Bir insanı unutmak kolaydır belki,
Ama onunla duran zamanı unutmak imkânsız.

Bıraktığın yerdeyim... Ben hâlâ
İki bardak tek masaya baktıkça
Bir beden eksik,
Bir ruh fazla hissediyorum seni.

24.11.2020