Muhteşem di her bir dörtlük.Üstadı selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.

Güzel insan
güzel dizeler
geçen geçsin bakalım
yüreğine sağlık...

Nefesin de bir mimarisi vardır.
Her dize, okuyucunun göğsünden alacağı havayı,
hangi kelimede duracağını,
hangi hecede yükseleceğini hesaplayan bir bestedir.
Bu sebeple şiirde ölçü, yalnızca parmak hesabı, kafiyede yalnızca ses benzerliği olmasa gerek.
Asıl mesele bütün bunların aynı kalbin atışına hizmet edip etmediğidir.

Ölçü çoğu zaman hızlı akan bir ırmağa benzetilir.
Doğrudur. fakat hiçbir ırmak yatağı boyunca tek hızla akmaz.
Kimi yerde köpürür, kimi yerde genişleyerek ağırlaşır, kimi yerde kayalara çarpar, kimi yerde de derinleşir.

İşte gerçek ahenk de bu değişimin içindedir. Sürekli aynı tempoda koşan bir şiir, bir süre sonra yürüyüşe değil, mekanik bir sayışmaya dönüşür. Oysa bilinçli yerleştirilen bir durak şiirin nefes aldığı yerdir.

Şiirde tekrar edilen sözlere gelince,
orası yalnızca bir nakarat değildir. Onlar kapıya her vuruşta biraz daha derine işleyen tokmak gibidir.
Aynı cümlenin her kıtada yeniden belirmesi, anlamı eksiltmez, aksine her dönüşünde önceki mısraların yükünü de omuzlayarak gelir.
İlk kıtada duyulan ifade, son kıtaya gelindiğinde artık aynı cümle olmaktan çıkar; yaşanmışlığın, eleştirinin ve vicdani muhasebenin ağırlığını taşımaktadır.

Vurgu ise şiirin görünmeyen pusulasıdır. Şair bazen kelimeyi değil, sessizliği konuşturur. Bazen bir durak, en uzun cümleden daha yüksek sesle konuşur. Okuyucu tam akışın hızına kapılmışken karşısına çıkan bilinçli bir duraksama, onu sadece ritimden değil, alışkanlığından da çıkarır. Şiirin amacı yalnızca kulağa hoş gelmek değildir. zihni uyandırmak, kalbi sarsmak ve insanı kendi vicdanıyla yüzleştirmektir.

Gerçek akıcılık ise okuyucunun şiiri bitirdikten sonra bile dizelerin içinde yürümeye devam etmesidir. Bazı şiirler okunurken akar. bazı şiirler okunduktan sonra da akmaya akmaya devam eder..

Aynı sesle biten kelimeler kulağı memnun eder. fakat aynı fikri büyüten dizeler , vurgular ve tekrarla ruhu ikna eder. Ses düzeni şiirin elbisesidir, anlam düzeni ise bedenidir. Beden olmadan elbisenin, duygu olmadan kafiyenin tek başına bir ömrü yoktur.


Sonuçta şiir, hem ölçünün hem de ruhun sanatıdır. Ölçü ona iskelet verir, durak nefes verir, vurgu karakter verir, kafiye ses verir. fakat bütün bunlara hayat veren şey ise duygunun kendisidir.

Sonuç olarak,
ölçüsüne hâkim oluşu, kafiye disiplini, ses bütünlüğü, tematik sürekliliği, toplumsal duyarlılığı, hem ses hem anlam bakımından bir merdiven kuran yapısı ve okuru düşünmeye zorlayan finaliyle başarılı bir şiirdi.

Eyvallah Ahmet hocam.
tebrik ve iyi dileklerimi sunuyorum.

Çağın sorunlarını anlatmışsınız.Bazen gayet başarılı bazen kelime eksikliği ve en önemlisi 8 li hece gibi dörtnala gidecek şiirin altlarına didaktik "bildiğin kadar" cümlelerini koymanız ahengi her kıtada bum ani fren yaptırıyor.Şiirlerde en büyük hatalardan biri okuyucuyu düşündüreyim derken ahengi bozmak hatasına düşmekhir.Bildiğin kadar nakaratları güzel olsada bu 8 li ritmik tarza uygun değildir.Saģlıcakla kal.

Allah haram lokmadan korusun ve sıratı kolay geçenlerden eylesin.
Ne çetin bir imtihan.
Tebrikler, selam ile

Her zaman ki gibi kendi tarzınızda;; Gönlünüze gelen ilhamınızı, yazan kaleminiz dert görmesin, bizlerde okuduk beğendik, daha nice şiirlerde buluşmak dileğimle sağlıcakla kalın...