Bir ömür serdim yoluna, fark etmedin,
Gülüşümün ardında kaç fırtına vardı, bilmedin.
Her "iyiyim" deyişim biraz daha eksilmekti,
Sen sadece gittin... Ben ise içimde kaldım.

Ellerim üşümedi aslında,
Sensizliğin soğuğuydu iliklerime işleyen.
Bir zamanlar adını dua diye fısıldayan dilim,
Şimdi susmayı öğrendi gecelerden.

Ben seni severken mevsimler yaşlandı,
Saçlarıma düşen aklar senden habersiz çoğaldı.
Bir gün dönersin diye açık bıraktığım kapılar,
Rüzgârı ağırladı, yalnızlığı misafir etti.

Kimse bilmedi içimdeki yıkımı,
Gözyaşlarım hep gecenin koynuna aktı.
Gündüzleri gülmeyi başardım belki,
Ama geceleri yastığım bile benden kaçtı.

Meğer en ağır yük,
Karşılık beklemeden sevmek değilmiş;
Bir gün dönüp baktığında,
Verdiğin değerin hiç hatırlanmamasıymış.

Şimdi senden geriye
Ne bir ses, ne bir iz kaldı.
Sadece kalbimin duvarlarında
Adını taşıyan derin çatlaklar...

Ve ben anladım;
Bazı insanlar giderken sadece kendini götürmez.
Bir ömrün en güzel yıllarını da alır yanında...
Geriye ise,
Yaşayan bir bedenin içinde
Sessizce ağlayan bir yürek bırakır.

Bazı acılar sessiz büyür,
Ne çığlık ister ne de söz.
Bir ömür sevdiğin bir yürek giderse,
Gözler susar, şiirler ağlar.

Ve insan anlar...
En derin yaralar,
Bizi terk edenlerden değil,
Vazgeçemediğimiz umutlardan kalır.

Birgül Otlu Ahlat