Baban giderse...
Sadece bir insan gitmiş olmaz bu dünyadan;
Kökleri asırlara uzanan bir çınar devrilir sessizce.
Sırtını yasladığın o koca dağ çekilir ufkundan,
Ve rüzgâr, hayatında ilk kez bu kadar sert, bu kadar acımasız eser yüzüne!

Baban giderse...
Varsın kapılar yine açılsın, lambalar yine yansın,
Varsın "hayat devam ediyor" desinler ardı sıra...
Oysa yalandır! Hiçbir şey eskisi gibi olmaz, olamaz!
Çünkü bir evi ev yapan, taş duvarlar değil;
O çatının altında heybetiyle duran, nefesiyle ısıtan babadır!

Baban giderse...
Milyonların içinde, kalabalıkların ortasında bile yetim kalırsın.
Bir derdin olur, yüreğin daralır; elin telefona gider,
"Buradayım " diyecek o güven veren ses artık yoktur!
Bir başarı kazanırsın, gururla,
Bir çıkmaza düşersin, ilk onun omzuna başını koymayı ararsın.

Sonra amansız bir yıldırım gibi düşer aklına:
Özlediğin o dev adam, artık bu dünyada değildir!

Baban giderse...
Eksilir bayram sabahları, solar neşesi!
Azalır sofraların bereketi, tadı kaçar ekmeğin, suyun...
Onun oturduğu o başköşe boş kalır..
Anlarsın ki dünyada hiçbir varlık o boşluğu dolduramaz!
Kimse onun gibi koruyup gözetemez seni,
Kimse onun baktığı gibi, ardında dağ gibi durduğunu hissettirerek bakamaz sana!

Baban giderse...
Yaşın kaç olursa olsun, saçlarına aklar da düşse,
İçindeki o küçük çocuk amansızca öksüz kalır!
Çünkü baba; sadece etten kemikten bir insan değildir.
Arkanda sarsılmaz bir güç, sessizce yükselen bir dua,
Her düştüğünde seni tutup kaldıracak o el yoktur.
Ve o el çekildiğinde hayat sahnesinden,
Bazı acılar ağlamakla geçmez!
Bazı özlemler yıllar geçse de dinmez!
Bazı boşluklar, evrendeki hiçbir şeyle dolmaz!

Baban giderse...
Göğsünde gururla sızlayarak taşıyacağın görünmeyen bir yara kalır sana.
Herkes seni dimdik görür, herkes seni güçlü sanır;
Ama sen, aldığın her güzel haberde,
Boynunun büküldüğü her zor günde,
Gözlerinin dolduğu her bayram sabahında,
Ve sokakta ne zaman bir baba-evlat görsen...
İçinden bir parçanın daha kopup gittiğini, bir kez daha eksildiğini hissedersin.
Çünkü babanın yokluğu, sadece zamansız bir ölüm değildir;
O, yürekte her gün yeniden alevlenen, ömür boyu sürecek mukaddes bir hasrettir!
Babama....

Birgül Otlu Ahlat