ANNEM, BİR ŞUBAT AYINDA KUCAĞIMA BİR MELEK VERDİ…
Annem, bir Şubat ayında kundağını kucağıma verdi Meleğimin... O kadar küçük, o kadar masumdu ki adını Melek koyduk.
O bana sadece kardeş olmadı; evladım oldu, canım oldu.
İlkokul, ortaokul, lise ve üniversitede; okul, sınıf ve sıra arkadaşımdı. Yediğimiz, içtiğimiz, gezdiğimiz bir oldu. Aynı yatakta yattık, aynı rüyayla uyandık. Hiç konuşmadan ne demek istediğimizi anlardık. Aynı anda güler, aynı anda ağlardık. Sevincimiz de birdi, kederimiz de...
"Biz asla ayrılmayacağız, elimizi hiç bırakmayacağız." diye birbirimize söz verir, yemin ederdik.
Ayrı tenlerde, tek bir can gibi yaşadık yıllarca.
Aynı adama âşık olduk. Birbirimizi üzmemek için aynı adamdan birlikte vazgeçtik.
Aynı gün, aynı kurayla öğretmen olduk. Aynı gün tanıştık, aynı gün nişanlandık, aynı gün evlendik.
Ben ondan sadece dört yaş büyük olmama rağmen herkes bizi ikiz sanırdı. "Birgül ile Melek" olarak anılırdık. Hatta bazen okullarda isimlerimiz bile karıştırılırdı. Biz ise buna gülüp geçerdik.
2010 yılında Melek’e beyin tümörü teşhisi konuldu...
Dünyamız yıkıldı.
Onunla birlikte ezildim, onunla birlikte savaştım.
İki ameliyat geçirdi. "Tam hastalığı yendik." derken meğer yenilen bizmişiz...
Çok uğraştık elimizi bırakmamak için. Çok direndik. Azrail’e bile el ele kafa tuttuk.
Son ana kadar asla umudumuzu kaybetmedik. Çünkü biliyorduk; biz asla ayrılmayacaktık... Ayıran ölüm olsa bile...
Doktoruna tepki vermeyen Meleğim, ben yanına girdiğimde bana, annesine tepki veriyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu beni görünce.
Beni duyuyordu...
Beni anlıyordu...
Doktorlar şaşırıyordu.
"Bilinci kapalı, bu mümkün değil." diyorlardı.
Oysa biz çoktan tek beden olmuştuk. Tek can olmuştuk.
Bana hep şöyle derdi:
"Annem beni doğurdu ama bana sen baktın. Benim anam sensin."
Ve...
24 Ocak 2013...
O gün can yavrum Melek’i kaybettim.
Eli, elimden yoğun bakım servisinde kaydı.
Yıllarca ettiğimiz bütün yeminler, kurduğumuz bütün hayaller bir anda yarım kaldı.
Beni ondan...
Onu benden...
Ayırdı...
ÖLÜM...
Canım çok acıyor...
İçim hâlâ kanıyor...
Çünkü can, bedenden gitti...


ANNEM BİR ŞUBAT AYINDA KUNDAĞINI KUÇAĞIMA VERDİ MELEĞİN .O KADAR KÜÇÜK VE MASUMDU Kİ ADINI MELEK KOYDUK .BANA EVLAT OLDU CAN OLDU. İLK ORTA LİSE VE ÜNİVERSİTE OKUL, SINIF VE SIRA ARKADAŞIM.YEDİĞİMİZ İÇTİĞİMİZ GEZDİĞİMİZ BİR OLDU.AYNI YATAKTA YATTIK,AYNI RÜYA İLE UYANDIK.HİÇ KOUŞMADAN NE DEMEK İSTEDİĞİMİZİ ANLAR AYNI ANDA GÜLER AYNI ANDA AĞLARDIK.SEVİNCİMİZ AYNI KEDERİMİZ AYNI OLURDU.ASLA AYRILMAYACAĞIZ ASLA ELİMİZİ BIRAKMAYACAĞIZ DİYE YEMİNLER EDERDİK.
AYRI TENDE BİR BÜTÜN OLDUK YILLARCA .AYNI ADAMA AŞIK OLDUK,AYNI ADAMDAN BİRBİRİMİZİ ÜZMEMEK İÇİN VAZGEÇTİK.
AYNI GÜN AYNI KURRADA ÖĞRETMEN OLDUK
AYNI GÜN TANIŞTIK AYNI GÜN NİŞANLANDIK AYNI GÜN EVLENDİK
BEN SADECE ONDAN 4 YAŞ BÜYÜK İKEN HERKES BİZİ İKİZ DİYE BİLDİ
BİRGÜL MELEK OLARAK ANILDIK.BAZEN İSİMLERİMİZ KARIŞTIRILDI OKULLARDA ,BİZ GÜLÜP GEÇTİK.

2010 BEYİN TİMÖRÜ ÇIKTI MELEKTE ..DÜNYAMIZ YIKILDI BİZ BERABER EZİLDİK
İKİ AMELİYAT OLDU ,TAM HASTALIĞI YENDİK DERKEN ,MEĞER BİZ YENİLMİŞİZ,
ÇOK UĞRAŞTIK ELİMİZİ BIRAKMAMAYA,ÇOK DİDİNDİK AZRAİLE KAFA TUTTUK EL ELE.
SON ANA KADAR ASLA ASLA UMUTSUZ OLMADIK,BİLDİK HEP BİZ ASLA ASLA AYRILMAYACAĞIZ .AYIRAN ÖLÜM OLSA BİLE.
DOKTORUNA TEPKİ VERMEYEN MELEĞİM BANA, ANNESİNE TEPKİ VERİYORDU.GÖZÜNDEN YAŞLAR SÜZÜLÜYORDU BEN YANINA VARINCA.DUYUYORDU BENİ ANLIYORDU.ŞAŞIRIYORDU DOKTORLAR BİLİNÇ KAPALI OLAMAZ DİYE
OYSAKİ BİZ TEK BEDEN OLMUŞTUK ONUNLA CAN OLMUŞTUK.ANNEM BENİ DOĞURDU AMA BANA SEN BAKTIN ,ANAM SENSİN DERDİ HEP.
VE BEN 24 OCAK 2013 GÜNÜ KAYBETTİM CAN YAVRUM MELEĞİ
ELİ ELİMDEN KAYDI, YOĞUM BAKIM SERVİSİNDE
YEMİNLER ETTİMİZ HER ŞEY TÜKENDİ BİR ANDA
AYIRDI BENİ ONDAN ONU BENDEN ÖLÜMMMMMMMMMMMM

CANIM ÇOK ACIYOR İÇİM ÇOK KANIYOR
CAN BEDENDEN GİTTİ :(